Geile madam geile pjes gratis

geile madam geile pjes gratis

.

Kaalgeschoren kutje escort belgisch limburg

Declension 51 V Contents. Dt twist The Noun. De bediende en zijn meester The Adjective. Lodemjk de Veertiende en Puget The Adjective. Degrees of Comp De twaalf maanden van het jaar The Verb. Impersonal verbs De eik The Verb. Passive Voice Reflexive Verbs. Interrogative Pronouns Proza of poezie Page. Indefinite Pronouns Een Brief Verbs. Observations on the Use of Auxiliaries Trek van zelfverloochening Verbs. De leeuw en de muis Alphabetical list of the strong and the irregular Verbs.

Fdbridus en Pyrrhus Continued Prepositions Fabricius en Pyrrhus End. De veroveraar en de zeeroover Use of the Article. Goede raad van Eaopus Cases. The Genetive and the use of the preposition van. Koelbloedigheid The Adjective. Place of the Adjective. The Government of Ad- jectives. Use of the Personal and Re- flective Pronouns.

Peter de Groote enz YervolgJ Peter de Groote em Slot Verbs. Van Amsterdam naar Batavia Use of the Auxiliaries. The Auxiliaries of Mood. Van Amsterdam naar Batavia Vervolg. Use of the Inf. The Infinitive in English. Verbs followed by a Nominative. Verbs which in Dutch govern the Gen. Verbs which in Dutch govern the Dative IV. Verbs with the Accusative. Van Amsterdam naar Batavia Slot.

On the Use of some Dutch Prepositions Contents. Wouvrom wordt men Merh? On the Dse of some Dutch Prepositions Continued n. On the Use of some English Prepositions.

Waarom wordt men Uerk? List of Verbs and Adjectives used with Prep. Waarom wordt men klerk? The Principal or Simple Sen- tence n. By means of vowel-change. By means of Suffixes De poppenkast VervoLg Formation of Nouns, in.

De poppenkast Vervolg Formation of Adjectives I. By means of Suffixes Substantives and Part, used adjectively V. Derivations from geographical names. By means of Prefixes Composition yj Bilderdijk Grammatical Figures Appendix. Dutch Sounds, and how they are represented in writing, I.

Long and short vowels. In the Dutch language there are no long vowels. To faciUtate the study of the sounds, we adopt the general terms «long» and «short», although «long» is less correct. Do not confuse this sound with the a in fat, man, which is not a pure a-sound, but intermediate between S, and 6.

The student should simply shorten as much as possible the vowel in father, even before r. It is always spelt: It is Ukewise spelt: It is very difficult for a foreigner to distinguish these two 5-sounds, especially as the pronunciation is not connected.

It is spelt in the following ways: It is always written: This sound does not occur in English. It has the sound of German 8 in schBn or that of French eu in feu. The 8-sound is always long, and lengthened before r; it is spelt: To the mixed vowels, generally called in Dutch onduideUJke Minkers indistinct vowels , belong e, u and i, ij.

The indistinct e-sound e is spelt: There are in Dutch three diphthongs: The first diphthong consists of an accented short with an unaccented u ; it sounds nearly like ou in Itonse and is written: The spellings used for this diphthong are; ei: Cosijn — Te Winkel, I, p. The first element of the third diphthong is like French en before i, f. It occurs neither in EngUsh nor in German, and is spelt: Besides the g-bove described vowel-com- binations, there are also used in Dutch: We should accordingly represent: It is spelt; w: It is represented by: In the combination sch at the beginning of a Dutch word s represents the same sound and ch that of the Dutch g see below g ; sch has in Dutch words never the German sound, but is generally heard in the Westpha- lian dialect: For ks as in heJcs witch, we have also the spelling X in foreign words: It is spelt z initial and after long vowels only: Avoid lengthening an accented short vowel preceding final r as in hard hSrt not hart hard.

This sound occurs but very seldom in Dutch and is always spelt k before b, d; iakhoord larboard, likdoorn corn, ik hen I am, ik doe I do. As in EngUsh it does not occur at the beginning of a word.

It has the follow- ing spelUngs: Nearly the same sound is heard in the Scotch word loch and the German ach. There are two spelUngs for this soimd: This sound, the «glottal stop», is produced by closing and suddenly reopening the glottis on a passage of breath.

The glottal stop, which is not used in English, imless it replace a « dropped h», in Dutch regularly precedes every initial vowel, but generally is lost before the second and following parts of compounds. It raay be represented by ': This sound might be called a «voieeless vowel», but it resembles a consonant in its accoustic eflfect, and is generally considered as such. Dutch h is pronounced forcibly and immediately connected with the following vowel.

The Dutch h-sound is never dropped. The letters of the alphabet and their phonetic values in Dutch. The Dutch Alphabet consists of 26 letters: Long vowels in closed syllables are always represented by two letters: After short vowels the consonants are doubled, if the next syllable begins with a vowel: Consonants are not doubled: In Dutch syllabification, elmple consonants between vowels are added to the second syllable, the former syllable thus remaining «open».

L 12 Pronunciation and Orthography. Loan-words generally retain their original speltmg; however some which are considered as Dutch words have the Dutch spelling. Wetter weather, bete G. Biss bit; c in most loan-words belonging to the Romance languages: Waisen orphans ; c in words with dropped d: Mein hleen small, meid maagd maid, peil pegel water-mark; b in French loan-words: Men to sit, lichaam body. If 1 is followed by another consonant in the same syllable, very often a scarcely audible e is produced between 1 and the next consonant: Such is the regular pronunciation of refined people in the greater part of the Netherlands.

In the northern provinces Groningue and Friesland the Infinitive-ending "Cn is often pronounced with final m-sound whilst 9 is dropped: In diminutives and deri- vatives nk proceeds from ngr koning: Butter, over — G. SQOrt kind, vos fox. In real Dutch words s never occurs before w see z and very seldom before vowels. X in loan-words and proper names only. L Oennine Dntch words. Particles in compound words take the principal stress: The prefixes , er-, ge-, her-, ont-, ver- Sire always unaccented: In compound words, the first part of which is a noun, an adjective or a verb, the radical syllable of the first component as a rule has the principal stress: The second component has the stress in: The prefix pti- has the stress in adjectives without suffixes: Adjectives with the prefix Oor- have the stress on the second syllable: Suffixes as a rule cause the stress to be thrown backward: The participles of separable compounds have the stress on the prefix, but if used as adjectives they have the stress on the root of the verb, cp.

The verbs with the prefixes be-, ge-, ont-, ver-, er-, her- have the stress on the verb: Verbs compounded with adverbs or prepo- sitions have the stress on the verb, if they are inseparable compounds; but on the prefix, if they are separable com- poimds see Lesson Compound particles as a rule have the stress on the second part: Loan-words and Proper Names.

Loan-words except those which have become perfectly naturalized as a rule, retain their original accent. The suffixes -abel, -age, -eel, -es, -is, -ist, -eur, -ielc, -ier, -let, -ent are always accented: Words with -de have the stress on this ending or on the preceding syllable: Words in -tie have the stress on the syllable which precedes this ending: Words in -def as a rule have the primary accent: Words in -or have the primary accent in the singular, but not in the plural: Besides the above mentioned words the following differ from Enghsh accentuation: Proper names generally follow the same rules regarding the accent: Jakob, Darwin, Darwinist, Luther, Lutherdan, § Some proper names deviate from English accentuation, viz.

The Dutch language uses capital initials in almost all cases in which they are used in English. The following observations however should be noticed. When the first word of a new sentence is represented by one letter only, then the second has the initial. When the article or a preposition is put between a christian- and the family-name, it is not written with a capital letter. Jan ten Brink, Matthias de Vries, § High titles as a rule are not written with capital initials, except on addresses: Onder de regeering van Koning Willem during the reign of King W.

Hij is hij den minister geweest he has visited the minister, but: The personal and possessive pronouns referring to the name of God have capital initials. The pronoun ik follows the same rules as all other words. In letters the pronouns of the second person are generally written with capital letters. I received your letter yesterday. I have written you already that you will always be welcome. The Marks which are used in Dutch are the following: The hyphen is used: When the principal part of some compounds is written once only.

Tadl-, lees- en schrijfboeken grammars, reading- and copy-books. Stoonir en jseilbooten steamers and sailing vessels. For the sake of clearness. De verbindingS'S the connecting-s. Het achtervoegsel-ster the suffix- ster. Between geographical names; both between two adjectives belonging together, and between an adj. De Engelsch-Biissische vloot the Anglo-Eussian fleet. De JBeneden-Bljn, the lower Ehine. The adjectives derived from such compound nouns are written without a hyphen: To connect two parts of a title.

Staten-Generaal states-general, Kapitein-commandant commanding captain. In compounds, in which the adjective, the article or the numeral determines a part only of the compound word. Onde-mannenhuis hospital for old men. The cirenmflex is used when two syllables are contracted into one; except in such words as are usually contracted into one syllable.

The trema is placed over vowels to denote that they are pronounced separately. If two vowels cannot represent a regular sound, the trema is not used.

The accent is used for laying a strong stress upon a vowel. The apostrophe is used: Before the plural or genetive of loan-words, ending in an accented vowel, except ie. In genuine Dutch words and in those ending in ie or in an unaccented vowel the apostrophe is never used: Bimgies candles, tralies grates, raas yards, eegaas hasbanda, Willems Gen, or.

When the genetive-endmg is omitted. When one letter only of a word is written; e. The principal stops de scheiteehens used in Dutch are: The comma de homma ,. The full stop de or het punt. The colon de, het duhhele punt: The note of interrogation het vraagteeken {? The note of exclamation het uitroepingsteeken I.

The parenthesis het hadkje or [ ]. Dutch and Enghsh punctuation differ in the use of the comma only. Att«ntion should be paid to the following eases: A comma is placed between demonstrative personal and relative pronouns.

Sij, die dot eegt Zij, die dot doeti. Dat, wot gij zegt. De man, die mij dit vertelde, the man who told me this staat daar stands there.

Het huis, dat verkocht wordt, the house that will be sold is goed is good. If the subject is preceded by an adverb or an adverbial phrase, no comma is used.

Ten slotte moet ik u seggen finally, I must tell you, 'Wnnrlijh tk weet het niel in truth, I do not know. De dief evenwel ontsnapte the thief, however, escaped. No comma is used after a nominative in elliptical sentences.

Yergissen is menschelijJc, vergeven godddijk to err is human; to forgive, divine. The division of syllables, especially of short words, should be avoided as much as possible. Where it be- comes necessary, the following rules should be observed. In compound words each letter remains with the word to which it belongs: Words with the prefixes be-, ge-, her- Ac, or with the suffixes -aard, -achtig must be treated as compounds as regards division.

In derivatives the suj05xes beginning with a consonant are separated: Uef-delove, hoog-ste highest, meeste most, hdk-ster f. The letters t, p, s before the diminutive ending belong to this endmg: A single medial consonant goes over to the next syllable: When there are two medial letters, the second one belongs to the next syllable: Of three or more medial letters one or two go over to the next syllable according to pronunciation: Words of foreign origin are separated according to pronunciation: Eene vrouw van negentig jaar zeide tot Fontenelle, die vijf en negentig oud was: In polite language u with the form of the second or third person singular of T: The names of persons are either masculine mannelijk or feminine vrouwelijk as in English.

The names of animals and things being masculine, feminine or neuter onzijdig , the gender of these names is indicated by m.

There are in Dutch as in English two articles: The definite article has for the singular two forms, viz.: Declension Verbuiging of the definite article: The original form of the D. Singular Neuter den being obsolete aan het is used. Den however is still found in some old expressions, viz.

The indefinite article has also two forms. Declension of the indeflnite article: Kote, The Possessive Pronouns mijn my, zijn his, hoar her, zijn its, on5 our, uw or for the polite form Uw your, Mn their, are declined like the Indef. In modem Dutch all Prepositions govern the Accusative: Hoe oud How old was de vrouw? De vrouw was negentig jaar oud. Hoe oud was Fontenelle? Wat zeide What did. Welke Which honden meet men niet wakker maken?

The woman has a dog. The days dagen of the year. What have you answered? The house of the father. What have you made? We have a heart. Come Kom before dinner. The dinner of the woman. His mother has a house.

A book boeJc for your perusal. Has she a dog? The book of the child. She was at the house of her mother. For the use of schools scholen. He laid his finger on her mouth. Tweede Les- De slimme herbergier. De herbergier bezorgdfe hem het ei en zette eene guinje op de rekening.

Such verbs as deviate from the rules for the conjugation of weak and strong verbs are irregular onregelmatig , § Weak verbs have no vowel change; their Past Participle is formed by adding el or f to the root. Strong verbs have vowel change; their Past Part, is formed by adding en to the root. The Infinitive of all Dutch verbs is formed by adding en to the root. If the root ends in a double consonant, both consonants are written before e only; in all other cases one consonant is. In the Indicative Present the first person S.

S; the first and the third p. Indicative Present Tense Ik leg I lay Ik zet I set hij legt he lays hij zet he sets wij leggen we lay wij zetten we set gij legt you lay gij zet you set zij leggen they lay zij zetten they set In polite speech: Waarheen Whither trok George II? Door welk land trok George II?

Waar Where vemachtte de koning? Wat wenschte hij voor zijn ontbijt te gebruiken? Hoeveel How much zette de herbergier hem op de rekening? Wat antwoordde de herbergier? Put the following words into the D. Give the Present Indicative of the following verbs: The woman is old. The king has forgotten. How old are you? We have a dog. He has an egg. The host is sly. The king is old. The eggs are scarce. Have the Netherlands a king? Is the woman old? Has the host a dog? We have a receipt. We procure him a dog.

Here Hier is an inn. He wishes an egg for his breakfast. His country has a king. Was the host old? De krekel en de mier. De krekel had den geheelen zomer doorgebracht met zingen. Toen het winter geworden was, kreeg hij honger en wendde zich tot de mier, en verzocht haar hem wat te eten te geven. Maar de mier zeide: Heel goed, dans dan nu".

He geef, ik gaf, ik heb gegeven. Indicative Imperfect Tense Ik had 1 had Had ik? All weak verbs form the Imperfect Ind. If the root ends in t no second t is added in the Past Part.: The third person S.

The first and the third p. If the root ends in dd or tt these forms are the same as those of the Present Ind.: Ik zette I set hij zette he set wij zetten we set gij zettet you set zij zetten they set The Verb. Hoe had de krekel den geheelen zomer doorgebracht? Wanneer Whm kreeg hij honger? Tot wie wendde hij zich? Wat verzocht hij haar?

Wat zeide de mier toen then? Wat had de krekel nacht en dag gedaan? Welken raad advice kreeg hij? Give the Present and Imp. The host had a dog. Had the woman eggs? We had a receipt. Had you a guinea? The cricket had sung. The woman had danced and sung. Had he done anything iets? They had an inn.

We wished some eenige eggs for [the] breakfast. They applied to the king. We saved a child. The king liad some dogs. What had the child? The child had a guinea. Ik zou woedend kunnen worden! The first and third p. The three persons P. The Imperfect Subjunctive has the same form as the Imperfect Indicative s. The Present Part, is formed by adding de to the Infinitive; the Past Part, see §§ , has always the prefix ge, if no other prefix is added to the root.

The compound tenses samengestelde tijden are formed as in English with auxiliary verbs. Welken schat had men hem gestolen? Wat had men in de plaats gelegd? Wat antwoordde de buurman op het klagen van den vrek? Wat moest de vrek maar gelooven?

Waarom Why zou der vrek woedend kunnen worden? The king was in Hanover and in the Netherlands. Were you in England? Was the woman old? She had a treasure. The stone was in the garden.

The neighbour was much richer. Were the eggs scarce? The dog was old. Was it in [the] summer? Was the cricket hungry hongerig? Een burgerman kreeg eens in den schouwburg twist met een Jong en zeer trotsch edelman. Deze bedreigde hem dat hij zijnen bedienden gelasten zou hem een dracht stok- slagen toe te dienen.

Het aanbod the oflfer trotsch haughty burgerman commoner de eerste the former first schouwburg m. Met wien kreeg de burgerman twist? Waar kreeg hij twist?

Waarmede tvith what bedreigde hem de edebnan? Wien zou hij gelasten de stokslagen toe te dienen? Wat antwoordde de burgerman? Welke eer wilde hij hebben?

Remarks on the Dntcli constraction, § In sentences with compound tenses the Dutch Past Part, must always be placed at the end. Hij is koning geweest he has been king. Zij hebben een steen gevonden they have found a stone. Zij waren gelukkig geweest they had been happy. Zij zijn hier geweest they have been here.

Adverbs of time often begin the sentence, the following verb then precedes the subject; if they do not begin the sentence they must precede the object. Gisteren hebben uoij eenen steen in den tuin gevonden yesterday we found a stone in the garden. Dezen morgen zijn wij hier geweest this morning we have been here. Wij hebhen dessen morgen eenen steen gevonden we have found a stone this morning. Wij zijn dezen morgen hier geweest we have been here this morning.

In dependent clauses the verb is placed at the end of the clause, the auxiliary verb of compound tenses coming last: The negation niet follows the direct object: Hij heeft den steen niet gevonden he has not found the stone. Wij hebhen hem niet gezien we have not seen him. The woman was ninety years old. The dogs were awake. The king is in England. The eggs will be scai'ce.

The king has been in Hanover. The inn-keeper would have been sly. The cricket had been lazy lui. It is all right. The miser will be very unhappy. You are not poorer than before. He would have been furious. Do not be translate: We would have been richer. The king has been here. The treasure is still nog in the garden. You have been lazy. The commoner was not sly. He has been fiiendly. I believe, he is rich. Was the noble -man haughty? Would he have been happy? Een geleerde was in zi n studeervertrek bezig met een groot boek te schrijven.

Een knecht kwam verschrikt tdeloopen en riep hem toe: Waarmede was de geleerde bezig? Wat riep de verschrikte knecht hem toe? Wat antwoordde de geleerde koeltjes? Waarmede bemoeide hij zich niet? Welke eigenschap quality had dus therefore de geleerde?

Present Hebben to have Present Uebbende having Indicative Ik heb I have hij heeft wij hebben gij hebt zij hebben Ik had I had hij had wij hodden gij hadt zij hadden Ik heb hij heeft wij hebben gij hebt zij hebben Ik had hij had Wij hadden gij hadt z{j hadden I have had Infinitive Perfect Gehad hebben have had Participles Perfect Gehad had Subjunctive Present Ik hebbe I have hij hebbe wij hebben gij hebbet zij hebben Imperfect Ik hadde I had hij hadde tvij hadden gij haddet zij hadden Perfect Ik hebbe hij hebbe wij hebben gij hebbet zij hebben Pluperfect I have had I had had I.

The king had eggs for voor his breakfast. The inn-keeper had had a bill. The cricket will sing in [the] summer. We shall have a long winter. One has stolen the treasure, which was in the garden. You will not have the treasure. I shall have the honour.

He has written a large book. I should have had patience. They have had fine mooie dogs. We had had a large book. He has had courage. We should have had a treasure. The cricket would have sung in [the] winter. Een bond, die een stuk vleesch in zijn bek hield, zwom over eene rivier.

Toen hij zijne beeltenis in 't water bemerkte, meende hij een anderen bond te zien, die een ander stuk in Auxiliary Verbs. Vol begeerlijkheid, wilde hij bet hem afnemen en liet zijn stuk vleesch los.

Wat hield de bond in zijn bek? Waarover Across what zwom hij? Waar bemerkte hij zijne beeltenis? Wat meende hij daarin te zien? Waarmede meende hij dien anderen bond te zien? Wat wilde hij vol begeerlijkheid doen? Wat geschiedde happened met zijn stuk vleesch? Wanneer When was zijne verbazing groot? This auxiliary verb has five forms only: The intransitive verb worden to become to get, to grow, to turn , is conjugated in the same manner, cp.: In compound tenses the Participle or Adjective must be placed directly after the verb: The woman would have been forgotten.

The sleeping dogs have been awakened. The eggs wiU be laid. The cricket would have sung in [the] summer. The miser would have been robbed. A stone was laid in its zijne place.

The book was written. Do not be become sad! The other dogs were seen in the river. I should have been seen in the garden. We should have been forgotten. The piece of meat would have been eaten gegeten , 1 am robbed. The palace paleis, n. The song lied, n, will be sung.

We got rid of it. The eggs had been eaten. The book will be written. Eens stortregende het te Londen. Een rijk koopman, die van de Beurs kwam, bemerkt eene vigilante, stapt er in, en laat zich naar eene zeer ver verwijderde wijk van de stad brengen.

Wat nu te doen? Voor het huis aangekomen, waar hij wezen moest, stapte hij uit de vigilante en zeide tot den koetsier: Dadelijk legt de koetsier de zweep over 't paard en verdwijnt weldra om den hoek van de straat. Bedrieger deceiver hoek m. Exchange te Londen in London heurs f. Vanwaar Whence kwam de rijke koopman? Waarom wilde hij eene vigilante hebben? Waarheen liet hij zich brengen?

Wat bemerkte de koopman onderweg? Wanneer stapte hij uit de vigilante? Wat zeide hij tot den koetsier? Wat deed de koetsier? The Negative form of all Dutch verbs is like that of the EngUsh auxiliary verbs: Ik heh niet I have not, ik ben niet I am not, ik antwoord niet I do not answer, ik wenschte niet I did not wish, ik zing niet I do not sing, ik 0ong niet I did not sing. The Interrogative form corresponds likewise to that of the English auxiliaries: Heh ik have I? Antwoord ik do I answer?

Wenschte ik did I wish? Zing ik do I sing? Zong ik did I sing? Heh ik niet have I not? Ben ik niet am I not? Antwoord ik niet do I not answer? Wenschte ik niet did I not wish? Zing ik niet do I not sing? Zong ik' niet did I not sing? In een medieijnkist verdronken. De dokter van een Engelsch schip placht bij alle on- gesteldheden zout water aan zijn patienten voor te schrij- ven.

Zekeren avond, bij gelegenheid van een zeilpartij, viel hij over boord en verdronk. Den volgenden dag vraagde de kapitein, die niets van het ongeval wist, een van de matrozen: Dokter or gmmmkter physician zeilpartij f.

Wanneer en bij welke gelegenheid viel hij over boord en verdronk hij? Waarvan wist de kapitein niets? Wat vraagde hij aan een van de matrozen? There are three genders in Dutch: The Masculine manncUjk , the Feminine vrouwelijlc and the Neuter onzijdig. Inanimate objects are eitlier M. The follow- ing are the chief rules for determining gender; in many cases the dictionary will have to be resorted to. All appellations of men and male animals. The names of trees: The names of stones: The names of coins: The najnesof a months: The primary nouns corresponding with the root of a strong verb, having an abstract signification: If such nouns are preceded by an inseparable prefix they are neuter s.

All words ending, in -dng, if they are not derived from verbs and -ling: Jcetting chain, penning I medal, farthing, hrdkding cracknel.

The words ending in -donn, expressing a state or condition: AU names of female persons and of female ani- mals. Such names of materials as are not neuter s. Most names of flowers, grains, fruits, vegetables and foreign products: The names, also proper names, of vessels: The names of the letters of the alphabet, the figures, the notes and the intervals in music: The foreign names of musical instruments: Of the neuter gender are: The names of animals that express a whole class and the names of the young of animals: I The names of materials: Some names of materials are also used to denote an object; in this case they are either masc.

The infinitive mood of verbs and all other parts of speech used as nouns: The names of continents, countries, provinces and towns: All words ending in -schap when they express a dignity, an occcupation or a territory: Verwant- schap relation or affinity is feminine. Compound nouns have the gender of the principal word: Some words have two genders with a difference of meaning: Put the following words with the indefinite article into the Accusative Singular: Tantalus, de zoon van Jupiter, was bij de goden zoo bemind, dat Jupiter hem tot de maaltijden der goden toeliet en hem zijne plannen voor de toekomst toevertrouwde.

Maar Tantalus deelde, wat hij van zijn vader gehoord had, aan de stervelingen mede. Lieve blondine met mooie tieten en strakke kont gaat masturberen Zwarte babe met mooie tieten krijgt wit vlees en heel diep Mooie rondborstige vrouw pronkt met haar tieten voor de camera Blondine met mooie tieten wordt uitgewoond Mooie blondine met grote tieten hard geneukt Zoete brunette MILF met mooie grote tieten en harige kut Lief klein Aziatisch meisje met mooie tieten speelt opkleden Blondje op straat met mooie tieten neukt buiten Shemale met mooie tieten en een grote lul voor de webcam Babe is nerdy met mooie tieten en gaat neuken voor de cam De mooie tieten en kont van Jessie Rogers Arabisch meisje met mooie natuurlijke tieten gaat werken aan een pik Mooie Russische met natuurlijke tieten Blondine met mooie natuurlijke tieten en een grote kont doet het goed Mooie slet met grote tieten Amateur met mooie grote tieten wordt geneukt Blondje met mooie natuurlijke tieten en een hete kont gaat spelen Mooie Lucy geneukt toont tieten op strand Genieten van mijn mooie natuurlijke tieten Blonde met mooie tieten duwt speelgoed in haar kutje Mooie tieten in de film Brunette met mooie grote tieten neemt het hard Japans meisje met mooie zachte tieten wordt diep geneukt Brunette met mooie tieten gaat voor een anale rit


geile madam geile pjes gratis

.





Sexdate spijkenisse natte spleet


Toen, eensklaps, verstrakte mijn gezicht; ik ging langzaam en ernstig zijn steile trappen af, en bij iederen stap woog mij de gedachte zwaarder: In normale tijden zou het mij betrekkelijk gemak- 35 keiijk gevallen zijn tenminste een groot deel van de som van mijn ruim maandgeld over te houden, maar door de twee honderd gulden van een paar maanden geleden, en vooral door mijn zorgeloosheid, toen mijn kas uitgeput bleek, waren mijn financiën in zeer slechten staat geraakt; ik had nog verschillende kleine schulden, en, zelfs zonder buitengewone uit- gaven, zou ik moeite hebben gehad die maand rond te komen.

Maar, ofschoon ik dus voorloopig geen uitweg zag, en zeifs geen begin van een plan de campagne kon vinden, — toch twijfelde ik er geen oogenblik aan, of ik het geld bij elkaar brengen zou.

Het moest, en daarmee was alles gezegd. Mijn wil scheen me sterk genoeg, om het leven te dwingen. Ik was niet van plan me door de omstandigheden te laten ringelooren, en ik beloofde mezelf, dat ik hem over drie weken het couvertje zoü brengen, al moest ik het huis aan huis bij elkaar bedelen.

Zoodra ik thuis was, ging ik, bang om een oogenblik te verliezen, aan mijn schrijftafel zitten, en begon de laden na te zoeken, die vol lagen met slordig door elkaar geraakte schetsen, verzen, brieven, balboekjes en menu's. Ik had in dien tijd zoo'n afkeer van publi- ceeren, dat ik altijd stapels copy in voorraad had. Ik sorteerde een zestal verhaaltjes, die me redelijk ge- slaagd voorkwamen, nam mijn statigste postpapier en een nieuwe pen, en adresseerde ze, met beleefde bege- leidende briefjes, die om spoedige plaatsing vroegen, naar verschillende tijdschriftredacties.

Ik frankeerde ze dadelijk, en vertrouwde ze aan de juffrouw toe om ze cito cito te laten wegbrengen, met een zucht van ,,God zegen de greep. In mijn portemonnaie had ik één gulden zeven en dertig cent; ik zou mijn weekboekje bij de juffrouw, het eenige, dat ik dadelijk moest voldoen, wel tot drie of vier gulden kunnen beperken,.

Ik voelde me door deze becijfering-in-de-ruimte aanmerkelijk opgelucht. Dan had ik nog als bron van inkomsten gerekend op de verhaaltjes, 37 die ik zou schrijven Ik zuchtte, en bekende mezelf, dat de vraag: Ik begon nu alle dingen van mijn kamer met groote aandacht, en alsof ik ze voor 't eerst zag, te bekijken. Alle muurversieringen, alle kleine ornamenten, alle luxe-dingen waren van mij: Dan waren er schemerlampjes, kussens, sarongs, pulletjes, een koperen kaarsenkroontje en een oude klok, zonder welken overbodigen opschik geen moderne kamer meer gezellig is te noemen; ik had een tijd lang Tanagrabeeldjes en Kopenhaagsch aardewerk verza- meld; ik bezat een boekenkast met in tweeën gedeelde, draaibare planken, — en dan was er in de slaapkamer nog mijn ledikant, en al mijn jaoonnen en mantels en hoeden, mijn sieraden, mijn laarzen, mijn borstel- garnituur en mijn toilettafel, En wat zouden ze wel van me denken, als ze me daar bezig vonden mijn zilveren theelepeltjes te laten taxeeren of de qualiteit aanprijzend van mijn cloisonné vaasjes?

Voor mezelf zou hun meening me geheel onver- schillig laten, maar als ze het kanaal eens vonden, waarlangs mijn geld weggevoerd werd; als ze eens onder elkaar vertelden: En als de juffrouw eens iets begon te vermoeden, en mijn' familie waarschuwde, die me dadelijk onder liefdevolle controle zou stellen! Weer keerden mijn gedachten naar mijn uitgangs- punt terug: Het eenige, dat ik op 't oogenblik kon doen, en dan ook onmiddellijk doen moest, was: Er was nog vleesch over van de koffie, ik had nog een blikje sardientjes, een potje paté, eieren, melk, China's- appels, koek, roggebrood en een mandje met vijgen; — verhongeren behoefde ik dus voorloopig nog niet, al schafte ik het warme eten ook af.

Ofschoon het nauwelijks vier uur was, maakte ik een paar boterhammen en een kop melkchocola voor me klaar, verorberde alles met dankbaren eetlust, en borg vervolgens het gebruikte vaatwerk zorgvuldig in mijn boekenkast, opdat de juffrouw niets van dezen maaltijd zou bemerken.

Toen zette ik me weer aan mijn schrijftafel om het schetsje af te maken, vocht tegen den onwil, die me altijd overviel, als ik nog doorschrijven moest, nadat voor mijn gevoel het hoogtepunt er was geweest, en werkte, tegenstribbelend en mezelf hoonend door, tot het buiten zes uur speelde.

Het heele huis was toen met een aangenamen geur van eten vervuld; boven hoorde ik de borden ramme- len en de vorken kletteren, en een genoeglijk stemmen- geroes van etende menschen gonsde door de gang. Het was vinnig-koud, de lucht was melkwit van maan en ster- 40 ren, en de oude grachtjes lagen blank oversneeuwd. Er waren weinig menschen op straat, iedereen was natuurlijk aan tafel; en ik genoot van het trotsche gevoel, dat ik hier alleen buiten liep, en dat niemand wist of vermoedde, dat ik honger had en niet eten zou.

Ik keek naar de kleine, oude huisjes, en naar de tuffende, stootende motorbooten, die hun rooden iichtglans op het water wierpen, met nieuwe oogen. Ik knelde mijn handen, diep in mijn zakken, tot vuis- ten, en wierp mijn hoofd achterover, den pralenden hemel tegemoet. Sterk en gelukkig voelde ik me. Ik besefte, dat ik voor 't eerst de moeilijkheden van het leven zou leeren kennen, en mijn hart was overvol van moed. Ik zou me nooit gewonnen geven. Mijn wil zou nooit breken.

Ik zei het nog eens in de stilte, met een plechtige stem, als een belofte aan de wintersche wereld: Een teederheid welt op in mijn hart, en misschien ook wel een beetje sentimentaliteit; het is me, alsof ik over een jonger zusje schrijf, een lief, jong zusje, dat vroeg is gestorven.

Ik sluit mijn moeë oogen, en ik zie, hoe ik daar dien avond moet hebben gestaan, een ernstig, extatisch kind, in een langen wintermantel, met de handen in wollen handschoenen; met naar achteren geborsteld haar, simpel, zonder eenige ver- fijning. Ik zie mijn ronde, onberoerde wang, en de overdauwde oogen, die ik van oude kinderportretjes ken; ik glimlach over de naïve zelfmisleiding, waar- mee ik, ondanks een stevig maal van twee uur geleden, me romantisch verbeeldde, dat ik eigenlijk honger 41 leed; — maar ik zucht, omdat, naast die kinderlijk- onechte opschroeverij, in mijn hart de wel heel ern- stige, kinderlijke bereidheid bestond om wézenlijk te hongeren, om wézenlijk alles te offeren, om te sterven desnoods, als daardoor dat ééne leven maar werd behouden, waarvan mij, in den meest absoluten zin, het heil van de wereld scheen af te hangen.

Ik ben oud geworden, nuchter, practisch, critisch; en ik denk: En als ik iets voor hem wilde doen, had ik dan niet een- voudig een kleine som bij mijn bankier kunnen opvra- gen, die zijn jong cliëntje zeker niet met formaliteiten lastig gevallen zou zijn; — beter dan dat ik mezelf tenslotte een soort hongerrégime oplegde, dat toch alleen negatieve resultaten kon opleveren.

En het is me, alsof mijn verre, oude zelf, alsof dat kind, dat haar oogen vol droom naar de sterren hief, mij antwoordt: Het geheele geval had zonder eenige romantiek, nuchter en soliede kun- nen verloopen, met een cheque of een aangeteekenden brief of een telegrafischen postwissel, als ik niet juist aan de poort van het leven had gestaan, met mijn ontwakend hart, dat hunkerde om zijn groote offer te brengen.

En toen het een kans zag, wist het van geen practische bedenkingen meer. In het eerste drama, dat een mensch beleeft, is hij zelf meestal zoowel de eenige acteur, als de auteur van den gang der gebeurtenissen.

Dan is zijn fantasie nog sterk genoeg, om alléén te spelen tegenover een stel philosophisch zwijgende poppen, om alleen aan 42 elke daad een beteek.

Later, als men sentimenteel en veeleischend is ge- worden. Maar nu wil ik over den aanvang spreken, over den eersten droom; over mijn eerste drama, waarin ik, met zooveel ingehouden toewijding, alle rollen heb gecreëerd; totdat een ander, te vroeg, het scherm liet vallen.

De weken, die volgden, stonden buiten het gewone leven, en de voortgang der dingen scheen veran- derd. Als ik er aan terugdenk, is het me, alsof het één lange, lichte dag is geweest, druk, roezig, vol span- ning; en toch met uren zóó stil, dat ik mijn hart, als een bloem, voelde trillen en opengaan; één strijd met de omstandigheden, met de vijandige wereld, met ziekte en honger; en toch heb ik het leven nooit meer zoo innig, zoo volkomen lief gehad. Ik denk aan het beste, dat het me later nog heeft gegeven, aan de, dagen in Florence, aan den middag in het bosch bij Brussel, — aan den avond, dat ik met reikende handen mijn vrijheid heroverde, en ik zeg: Neen; zóó volmaakt, als in dié dagen is de gelukkig- heid nooit meer over me gekomen; zoo diep, als bij 43 den eersten dronk, heb ik de vreugd en het leed niet meer genoten.

Ik voelde me soms als een gekooid beest, dat in benauwing zijn nagels om de tralies slaat; maar 't ijzer geeft niet mee, en een uitweg vindt het niet. Ik leerde voor 't eerst de wreede eenzaamheid kennen, van 't naar uiting hunkerende hart niet meer aan anderen te kunnen openbaren; van alleen den schat van zaligheid en zorg te moeten dragen, waarvan niemand iets vermoeden mocht. Ik stond voor het eerst, borst aan borst, tegenover de onaantastbaarheid van het leven, dat voortwentelt over dood en lijden heen, en zich noch aan smart- kreten, noch aan stille tranen stoort.

En als ik een oogenblik van zwakheid had, als het me even duizelde, omdat alles me zoo ernstig en geweldig leek, — dan overstroomde toch telkens me weer de heerlijke zekerheid, dat alleen hij zal over- winnen, die zijn kracht met het lot durft meten, die de afmattende worsteling niet schuwt; — en ik richtte me op, en liep weer onder de menschen, in de lichte straten, met een lach als zij, en ik praatte en bewoog, alsof dit uiterlijke bestaan ook voor mij het eenige was.

Ik was in die dagen nooit moe, of dof, en toch heb ik nooit meer zooveel gedaan. Ik werkte hard en lang voor mijn examen, omdat ik zoo gauw mogelijk klaar wilde zijn, en dan een betrekking wilde zoeken, waar ik veel verdiende. Ik bedacht met een geluk- kigen glimlach, dat, van mijn plannen om naar Voor- Indië te gaan, voor mijn dissertatie, — van al mijn reis- en onderzoekingstochten, in zorgeloos egoïsme bedacht, — voorloopig niets zou kunnen komen; om- 44 dat ik me nu aan het eerste 't beste achterhoeksche dorp zou laten binden, als ze me genoeg wilden laten verdienen, om iedere drie maanden honderd vijf en twintig gulden over te houden.

Ook schreef ik elk vrij oogenblik aan schetsen, kritieken, en een wetenschappelijke verhandeling, over welker fantastischen overmoed ik nu wel stil moet glimlachen. Ik verstelde zelf mijn ondergoed, stopte mijn kousen, waschte mijn handschoenen, en eens ging ik zelfs naar de juffrouw van een hand werkwinkel toe, om haar te vragen, of ze ook werk voor me had. Maar toen ze hoorde, dat ik studeerde en schreef, deed 't goede mensch zoo afkeerig, alsof haar reputatie op het spel stond.

Er werkten zooveel gediplomeerde meisjes voor haar; er was op 't oogenblik slapte in zaken, maar als 't voorkwam, zou ze wel eens aan me denken. Ik was nog te idealistisch en te zeer begeerig om mijn leven met schoone gedachten en edele gevoelens te vullen, om smaak te kunnen vinden in een luchtig geschreven vertelling, in een van die kleine meesterwerken van moderne schrijfkunst, die van weemoed en cynisme aaneengeweven zijn.

Mijn hart wilde verrijkt worden en herkende zijn eigen toekomst in de grootsche offer-bereidheid, in de daden van zelfverloochening 45 van vroeger eeuwen. Mijn hart wilde de gelijke zijn van Alcestis, van Portia, van Héloise, Als ik bij hem kwam, was hij altijd opgewekt en vol moed, maar dikwijls beangstigde mij de stralende glans van zijn groote oogen, koortsig lichtend uit zijn versmald gezicht. De emoties en ontberingen van de laatste maanden hadden hem zóó verzwakt, dat hij niet meer uitging, maar den heelen dag doorbracht op zijn «kamer, wat schrijvend, wat werkend, wat.

Toch was zijn leven vol bewogenheid, want van binnenuit waren geweldige krachten aan het werk, ec de plannen voor de boeken, die hij schrijven zou en de stelsels, die hij zou ontwikkelen, maakten zijn eenzaamheid zóó rijk, dat ik hem soms met een donkere kleur en brandende oogen aan zijn schrijf- tafel vond, gejaagd de quintessens van zijn gedachten noteerend, alsof hij bang was, dat hem niet genoeg tijd gelaten zou worden. Nog altijd wist ik niets van zijn omstandigheden af.

Op een van onze eerste middagen had hij me gezegd, dat ik nu het recht had alles van zijn leven te weten, en dat hij me nu behoorde uit te leggen, hoe het eigenlijk kwam, dat hij Maar ik had hem gesmeekt er mij niet over te spreken; ik kon de gedachte niet verdragen, dat mijn geheimzinnige Lohengrin tot een gewoon mensch, lid van een gewone familie, met gewone familieverwikkelingen en gewone zorgen zou kunnen worden.

Hij moest zijn aureool behouden van eenzamen duider, die door een imbe- ciel noodlot vervolgd werd. Mijn weigering scheen hem goed te doen.

Hij zuchtte 46 opgelucht, en zei alleen: Toen spraken we er nooit meer over. Maar uit zijn verhalen over groote zwerftochten te paard over de hei, die hij 's zomers altijd maakte, over lange reizen met zijn vader, over diners, die zijn ouders gaven en zijn verzameling oude munten, merkte ik wel, dat hij in overvloed was opgevoed, en tot voor enkele maan- den nooit geldzorgen had gekend.

Ik bewonderde slechts te meer de gestadige blijmoedigheid, waarmee hij zijn burgerlijke, armelijke omgeving aanvaardde, en vooral het koninklijke in zijn manieren, dat hij, ondanks de knellende zorgen, tot het einde toe be- hield.

Nooit sleten onze omgangsvormen uit tot de banale, gemakkelijke sans gêne, die zoo vaak van het elkaar goed en eerlijk kennen het gevolg is; nooit verwaar- loosden we een van beide de kleine beleefdheden, die het eigenaardige van onze verhouding verzachtten of verborgen.

Het gebaar, waarmee hij mijn mantel aan een kram in den muur ophing, en een hoekje op zijn bureau voor me leegruimde, omdat ik altijd graag hoog zat, als ik voorlas, drukte zooveel ridderlijke gastvrijheid uit, dat ik mij geen heerlijker ontvangst kon denken, en toen ik eens zijn inktkoker omgegooid had, en de juffrouw hem een buitengewoon onappetitelijk vodje had meegegeven om de calamiteit te verhelpen, reikte 47 hij het me met zooveel gracelijke waardigheid aan, dat ik, ondanks de geuren, aan den sluier van den draak denken moest, dien de moedige held na einde- loos veel gevaren te hebben getrotseerd, in de handen van de jonkvrouw neerlegde.

Zoodra ik bij hem was, voelde ik me vredig worden, helder en opgewekt. Al had ik ook den heelen dag gewerkt, in zorg, onrust en spanning; al hadden mijn gedachten zich ook eindeloos gepijnigd om een uitweg te vinden, — voor een bezoek aan hem kleedde ik me met de grootste zorg; ik maakte mijn haar opnieuw op, masseerde de rimpels in mijn voorhoofd weg, en ging dan tot hem, de armen neer, de handen open, overgegeven en vertrouwend.

Ik had in het begin gedacht, dat er van voorlezen wel niet zoo heel veel komen zou, omdat het moeilijk is, om, met een ander samen, zijn aandacht geheel op een boek te concentreeren. Maar het bleek weldra, dat we juist nooit zoo harmonisch voelden, als wan- neer mijn stem rustig door de stille kamer ging. De kachel brandde dan knetterend; door het hoog-open raam scheen de strakke winterzon naar binnen, en strooide glans over het geplekte behangsel.

Hij lag gewoonlijk op de canapé, en ik zat op het bureau tegenover hem. Soms voelde ik, dat hij naar me keek, en dan las ik nog warmer, maar als ik mijn hoofd ophief, waren zijn oogen altijd neergeslagen, starend naar zijn witte handen.

Ik had in die dagen een groote liefde voor mijn eigen stem, omdat ze als een blank watertje was, dat van mij naar hem vloeide, een beekje, dat mijn gedachten als bloemen met zich nam. Als hij vond, dat ik heel mooi gelezen had, nam hij, vóór ik weg- 48 ging, mijn twee handen in de zijne, en wanneer hij maar mijn eene gedrukt "had, was ik boos en ontevreden over mezelf, omdat ik niet meer mijn best had gedaan.

Meestal vatte hij, wanneer we een gedeelte beëin- aiga hadden, de waarde en de beteekenis van het gelezene in een paar zinnen samen, en het scheen me altijd, alsof alles dan veel grootscher en wijder werd, alsof eerst door hém de gedachten, die Hegel en Goethe en Plato verward hadden gevoeld, tot hun volle recht kwamen. Ik begon ze te lezen, met voorzichtige, tastende stem.

Buiten was wind en zon en de forschheid van een winterdag; maar in de kamer werd alles zóó teer, dat ik nauwelijks méér durfde doen, dan de woorden fluisteren. Zoo kwam ik aan deze regels van beang- stigende zuiverheid: O, als ik dood zal, dood zal zijn, Kom dan en fluister, fluister iets liefs, mijn bleeke oogen zal ik opslaan en ik zal niet verwonderd zijn.

En bijna zonder iets te zeggen gingen we dien dag uit elkaar, omdat alles zoo droef en zoo heerlijk scheen Maar den volgenden middag klonk mijn stem weer klaar en vast, uren achtereen, terwijl ik een Engelsche beschouwing over de Stoa voor hem oplas.

Hij schuwt het lijden evenzeer als de Epi- curist. Terwijl de Christen het aanvaardt, als een zegen, die hem sterker en beter maken zal. En ik geloof, dat de school van het lijden tot zelftucht en tot zelfveredeling leidt. Het voert elk ernstig mensch vanzelf naar zijn Gethsemane.

En ineens, zonder verband, zag ik Napoleon voor me, den kleinen, moedigen korporaal, die op het slagveld bij Waterloo stond, en wist, dat alles verloren was. De tranen sprongen me in de oogen, bij de gedachte aan al het leed, dat al op de wereld geleden was, en dat ik pas begon te begrijpen, nu ik er mijn eigen klein aandeel in had. Ik keek naar hem op, en beloofde me, dat ik hem nooit alleen zou laten. Eens, toen ik zijn eerste deel van Spinoza had meegebracht, omdat hij me gezegd had, dat hij het graag terug hebben wilde, schreef hij voorin een kleine opdracht met zijn en mijn naam, en den datum van mijn eerste bezoek aan zijn kamer.

Het is een groote schat, en ik heb er heerlijke uren aan te danken. Ik hoop, dat jij er ook van genieten zult. Maar ik vond het heerlijk een boek, dat. Ik legde de drie bandjes rond mijn schrijfcassette heen op mijn bureau, en steunde altijd mijn arm op een er van, als ik schreef; ik verbeeldde me, dat er kracht van uitging, want het werk vlotte boven ver- wachting. En ik nam me voor, dat ik de boeken, heel dien onbegrepen schat van vernuft, zorgvuldig voor hem bewaren zou, en ze hem eerst dan terug zou geven, als het hem niet meer zou kunnen grieven door den schijn, dat ik zijn geschenk niet in waarde hield.

Nooit zou een ander er aan mogen raken. Er was niemand, die van mijn bezoeken af wist. Hem hadden ze al bijna vergeten, omdat hij zich in maanden niet had vertoond, en aan mij was uiter- lijk geen verandering te merken: Toen ik haar ging bedanken, zei ik, met een blij- moedigen lach, dat het ook zoo moeilijk was altijd aan je maaltijden te denken, terwijl er zooveel belang- rijkers op de wereld viel te doen; maar in stilte hoopte ik hartstochtelijk, dat ze geen onderzoekings- tocht in mijn kast zou hebben ondernomen, die haar alles verraden zou hebben.

Mijn proviand was volkomen weggeteerd, en ik leefde nog slechts van boterhammen en melk. Ik kon mezelf niet meer luchthartig uit eten vragen, omdat nu deze wijding over mijn leven was neergedaald, de vrienden van vroeger me hoe langer hoe vreemder werden, en buiten alles schenen te staan.

Ik liet mijn kachel niet meer aanmaken, werkte, in mijn warmen jekker gewikkeld, met mijn lamp klein gedfaaid, soms tot diep in den nacht door, en toch waren, na een week, de dertig gulden nog maar tot vijftig aange- groeid, doordat een oom, die een paar maanden geleden mijn verjaardag had vergeten, zich juist op dit allergeschiktste oogenblik mijn bestaan had herin- nerd, en me de weldaad van een postwissel van vijf en twintig gulden aandeed.

Alleen over mijn boeken had ik de vrije beschik- king; noch de juffrouw, noch mijn familie voelden veel voor de rijen gladde ruggetjes, die mij het liefste van mijn bezittingen waren, — en als mijn biblio- theekje verdween, en er beeldjes of andere snuiste- rijen voor in de plaats kwamen, zouden ze daar niets vreemds in vinden.

Daarom had ik al eens, toen een van mijn vrienden een avond bij me was, hem terloops gevraagd, of hij ook boeken gebruiken kon. Hij beloofde het, maar ik wist, dat ik er niets meer van hooren zou. Soms maakte ik het plan, het geld eenvoudig ter leen te vragen; het was toch eigenlijk maar een bagatel; niemand zou er iets tegen kunnen hebben. Maar dan bedacht ik weer, dat ik aan al mijn intieme vrienden wel eens kleine sommetjes had geleend, en dat vragen dan den schijn van terugeischen zou heb- ben; terwijl aan anderen, — o, ik voelde het, dat 54 ik veel liever iets heel ergs zou doen, stelen, als ik er kans op za»g, dan hun met een valsch glim- lachend gezicht, alsof ik het niets vond, het geld ter leen vragen, en dan een beleefd uitwijkend antwoord te krijgen, dat erger dan een weigering was.

Wanneer ik langs de groote, mooie winkels liep, waar voor duizenden guldens waarde uitgestald lag in het zonnelicht, of 's avonds nóg verleidelijker onder de stralende lampen, — dan voelde ik een sterken drang in me, iets er van weg te nemen, en hem zóó te redden.

Er was geen enkel ethisch bezwaar, dat me weerhield; ik had me vroeger, met meisjesachtige ontoegankelijkheid, voor wat niet mijn eigen levens- sfeer betrof, nooit veel om sociale verhoudingen be- kommerd, maar, door zijn zorgen leek de inrichting van de samenleving mij nu ineens zóó immoreel, dat ik graag tegen haar wetten wilde zondigen. Als er een vrouw met ruischende rokken en met sieraden behangen, langs me ging, of wanneer de meisjes op college plannetjes maakten voor een con- cert of een comedie, dan had ik moeite hun niet toe te roepen: En ondertusschen luisterde ik gespannen, als ze een paar dagen later de uitvoering samen bespraken, om hem, en passant, en of 't me toevallig 55 inviel, een verhaal over mijn schouwburgbezoek of over mijn concertavond op te disschen, opdat hij toch nooit aan mijn zorgelooze weelde twijfelen zou.

Ik had nog eens aan de verschillende tijdschrift- redacties geschreven, met het dringend verzoek mijn schetsjes spoedig te plaatsen, en, zoo mogelijk, dade- lijk het honorarium over te zenden.

Ik overwon zelfs zóó ver mijn trots, dat ik over mijn geldgebrek sprak; maar de antwoorden, die na enkele dagen binnen- kwamen, waren van een ontmoedigende eenstemmig- heid: Uitbetaling van honorarium gebeurde nooit vóór het verschij- nen. Als ik echter geduld had. Ik zat in verbeten wanhoop, en klemde mijn handen, dat de magere vingers kraakten. De gedachte, dat ik bij hem zou moeten komen en bekennen: Wanneer hij eenmaal wist, dat ook ik finantiëele moeilijkheden kende, wanneer hij niet langer geloofde aan mijn gemakkelijken overvloed, zou hij me nooit meer toestaan iets voor hem te doen, en hij zou lijden bij de gedachte, dat ik om hem iets had ontbeerd.

Moet hij dood gaan, terwijl jij jong en sterk en snugger en mooi bent, en toch iets moet hebben, of kunnen of weten, waar geld voor te krijgen is. Maar natuurlijk zouden ze, na dien eenen romanzin, me verder beginnen te vragen: De heele geschie- denis, mijn honger- en kou-lijden voor een man, dien ik bijna niet kende, de dreigende revolver in de la van zijn bureau, was te boekachtig om ergens geloof te kunnen vinden; ik zag al weer in gedachten het beleefde wegwijken der oogen, dat ik niet uitstaan kon, de belofte te zullen inf ormeeren, Ik maakte mijn haar los en liet het over mijn rug vallen: Als ik dat eens afknippen liet!

Ik zou er misschien wel twintig gulden voor krijgen En ik stelde me voor, hoe ik daar zitten zou in het kleine, verlichte kamertje, waar ik zoo dikwijls ach- terover in mijn stoel had gelegen, terwijl de oude man over me gebogen stond en langzaam en gestadig mijn hoofd masseerde, zachtjes prevelend: En de tint is zeldzaam Zoo laten de dames het zich 57 verven tegenwoordig Zóó maak ik pruiken Maar wie heeft het van nature.

Mijn God, hoe kon ik daar nu om schreien! Er waren toch zooveel erger dingen in de wereld; er was toch zoo nameloos groot leed, en zooveel verteerend zor- gen! Maar ik zag mezelf met korte, vlassige haar- pruikjes, als een vrije vrouw van de akeligste soort, de collegezaal binnenkomen; ik hoorde de booze en verschrikte uitroepen van de tantes, die het natuur- lijk voor een nieuwe gril van hun grillig pupilletje zouden houden; en vooral stelde ik me de bedroefde verbazing op zijn gezicht voor, als hij me zoo leelijk zou zien.

Hij zou niet minder zacht en lief willen zijn, maar hij zou van me schrikken, zoo dikwijls hij onverwachts naar me keek. Hij zou niet gelooven, dat ik het zoo maar, om een inval, had gedaan; hij zou zoeken naar een reden, hij zou vermoedens beginnen te krijgen Ik bond mijn haar op, bijna verlicht; het kón niet.

Het was onmogelijk iets met mezelf te verdienen. De wanhoop overviel me alleen, als nie- mand me zag, in mijn stille kamer, en als ik onder de menschen was, dan hield mijn trots zoozeer alle zorgen verdoken, dat niemand het zou wagen mij met een vermoeden te naderen. Mijn maaltijden werden steeds soberder en zeld- zamer. Mat het de nieuwste delicatesse was. Mijn eenige, redelijk uitvoerige voedering gebeurde op het nabroodje van mijn vele letterkundige ver- gaderingen, waar soep, vleesch, groente, taart en vruchten waren; en ik zag met verbazing, hoe zorgeloos de anderen van het eene namen en voor het andere bedankten, terwijl mijn geheele aandacht meeleefde met het verwisselen der schotels.

Dan be- dacht ik, hoe, in een ver verwijderd leven, ook ik nooit een gedachte aan de belangrijkheid van de eet- kwestie had gewijd, — vroeger, toen alles nog vlak en leeg en onbelangrijk was, — en terwijl de wijn en het stemmengeroes mij opwekten, overstroomde me tusschen al die menschen, die van andere dingen spraken, opeens de zekerheid van een groote begena- diging; ik voelde mijn gezicht als openbloeien van geluk; en als er dan toevallig iemand naar me keek, plaagde hij: Na zoo'n avond, als ik zoo heerlijk jong onder jongeren was geweest, en zoo sterk had gevoeld, dat ik nog dóen kon, zooals zij waren, — dan voelde ik me sterker en moediger dan te voren, omdat ik weer de kracht in me wist, die doordreef, wat ik wilde, die nergens voor terugdeinsde en me nooit begaf; en dan 59 zei ik weer, dat het moest, móest, en maakte nieuwe, zonderlinge plannen, die me in zoo'n stemming alle- maal mogelijk schenen.

Zoo vaak ik 's nachts wakker werd, liepen de tra- nen van onder mijn gesloten oogleden, vóór ik me eigenlijk nog had kunnen herinneren, wat er ook al weer was; En toch, — iederen middag, als ik de donkere trap opstommelde en zijn bleek, fijn gezicht glimlachend al naar me uitkijken zag bij de deuropening; als hij levendig vertelde, van een nieuwe gedachtenreeks, die hij hoopte te kunnen uitwerken, of van iets, dat hij wilde onderzoeken, zoodra hij heelemaal beter zou zijn, dan voelde ik zoo sterk de schoonheid, de rijke volheid van het leven, dat de wil me overstelpte, om toch vol te houden, om toch te worstelen met het weerstrevende, totdat ik het in mijn armen bedwongen had.

Er was veel, dat hem ergerlijk en voos leek in de 60 uitlatingen van oudere tijdgenooten, en bij alles, wat hij in zich opnam, formuleerde hij zich oogenblikkelijk een eigen meening, die hij, op de wijze der jeugd, met inslaande paradoxen ten beste gaf.

Op mijn eenzame buitenwandelingen, als ik aan glibberige slootkanten katjes ging plukken, om zijn kamer te versieren, en naar de eerste sneeuwklokjes zocht, trachtte ik die grootsche gedachtengesprekken met mijzelf voort te zetten, en ik dwong mij over eenig probleem van algemeen maatschappelijk of wijs- geerig belang een meening te vormen, en die met argu- menten te stevigen.

Ik schaamde me over de bekrompenheid van mijn gezichtsveld, en mijn banale gebondenheid aan het 61 stoffelijk waarneembare; ik verweet mezelf, dat ik niet waard was, dat hij zijn edele ideeën voor me ontwikkelde, als ik toch, onder het luisteren door, heimelijk wachtte op het oogenblik, dat hij opeens zou glimlachen, en zeggen: Ik praat je weer doof met al mijn onrijpe invallen!

Ik stelde me honderd maal voor, hoe ik, als de dag genaderd was, hem zeggen zou, dat ik het geld niet bijeen had kunnen krijgen, dat ik nu ook geen uitweg meer zag;. Maar juist in de laatste helft van de tweede week, toen ik het meest tot opgeven geneigd was, gebeurden er twee dingen, die mijn kracht tot het uiterste op- stuwden.

Eén redacteur, die, meer menschenkenner dan de meesten, getroffen was door' den ernst van mijn briefje, had begrepen, dat wat zoo aanstellerig klonk, — een meisje in geldnood, — hier wel eens eenvoudige waarheid kon zijn, en bood mij tegen de volgende week vijf en twintig gulden aan.

Dit briefje maakte mij zóó week van dankbaarheid, dat ik op dat oogenblik alles voor den man had willen doen. Het tweede moedgevende was, dat Ru mij een mid- dag met opgewondenheid, zoodra ik binnenkwam, een postwissel van zeven en dertig gulden voorhield, een sommetje, dat hij lang geleden aan een vriend had geleend, en dat hij nu, op dit allergeschiktste oogen- blik had terug gekregen.

Dien heelen middag, onder het lezen door, maakte ik, over en over, dezelfde berekeningen, en de cijfers namen mijn aandacht zoozeer in beslag, dat ik nauwe- lijks wist, welke woorden mijn lippen uitspraken Er ontbraken dus nog maar dertien gulden; dat was het honorarium van één, niet heel lang, schetsje; dat was de prijs van een vaasje, een blouse, een lampekap; dat was iets, dat je dagelijks uitgaf en dus ook dagelijks verdienen kon.

In twee weken had ik op wonderlijke wijze meer dan honderd gulden bij elkaar gekregen; de week, die me nog restte, zou zeker voldoende zijn, om die onnoozele dertien gulden ergens vandaan te tooveren.

Maar op welke manier dan? Plannen-maken bleek vruchteloos in deze omstandigheden. Alle dwaas- heden, die ik om hem had willen doen, waren zonder gevolg gebleven. Onverwachts kwam iedere gave, en 't beste was ook nu te werken, te hopen en moedig te zijn. Ik vond juist in die dagen in Ulfila bij Mattheus den mooien tekst: Ik droeg iederen dag mooie japonnen; ik trachtte mijn bleekheid te verbergen door een kleurig lint om mijn hals of een vroolijker kapsel; — en iederen morgen ontving ik den nieuwen dag als een heerlijke gave; 's avonds wiegde ik mijn honger met zoete verhaaltjes in slaap.

De verplichting iedere drie maanden honderd vijf en twintig gulden te betalen, was al vast in het pro- gramma van mijn leven opgenomen. Ik deelde de drie jaren, die nog moesten verloopen, vóór ik meerder- jarig zou zijn, en dus over mijn geld zou kunnen beschikken, systematisch in; ik wilde mijn levensloop regelen en vaststellen tot in de kleinste onderdeelen, voortdurend gedragen door de heerlijke zekerheid, dat ik alle zorgen van hem zou kunnen afweren, en dat dat alleen de bestemming van mijn leven was.

Hoe wonderlijk is het, als een oud hart zich op zijn eerste goddelijke verdwaasdheid bezint! Hoe onge- looflijk lijkt het, als men geleerd heeft, nooit meer iets te hopen of te verwachten, dat pas over een jaar, over een maand, — dat pas morgen zou kunnen gebeuren, maar alleen dankbaar te aanvaarden wat, van uur tot uur, ons aan vreugde en lieflijkheid in de handen wordt gelegd, — hoe ongelooflijk schijnt het dan, dat er een tijd was, dat wij ons leven zelf wilden richten en zeker meenden te zijn, dat ons verlangen zichzelf gelijk blijven zou, tot het einde van alles.

Ket was gebeurd, zonder dat ik er eigenlijk vooruit over had nagedacht, en toen ik weer op straat liep, bezonk er een verbaasde moeheid in me, omdat het zoo gemakkelijk bleek te gaan, en alle zorgen nu wel voorbij zouden zijn.

Ik voelde me zoo zeker van de toekomst, dat ik zelfs een gevoel van spijt niet kon onderdrukken, omdat ik nu mijn lieve boeken zou moeten missen. Zoodra ik thuis was, begon ik ze te sorteeren, legde alle, die me niet zoo heel veel waard waren, breed uitgespreid op de tafel, maar de meeste hield ik zorg- vuldig weggesloten.

Er stond in vele een hartelijke opdracht of een paar dichtregels, want ik had ze bijna alle van mijn vrien- den gekregen; die kraste ik er voorzichtig uit, onder- wijl de prijzen berekenend. Ik dacht, dat de man me wel de helft van de waarde zou betalen, en omdat ik veel nieuw uitgekomen romans in sierlijke banden bezat, meende ik, dat twintig boeken zeker genoeg zouden zijn, om me de som in te brengen.

Met groote liefde keek ik de tot verkoop veroor- deelde nog eens door, en schreide zachtjes, omdat ze me toch allemaal zoo lief leken en een stuk van mijn eigen leven. Zoo vond de koopman mij, die de kamer, mijn Herinneringen 5 66 japon, mijn handen, met één blik taxeerde, de boeken even nonchalant en minachtend opnam, en er vijf gulden voor bood. Ik voelde me pijnlijk beschaamd en ongelukkig, omdat hij zoo regelrecht tegen alle welwillende en beleefde omgangsvormen inging, en me zoo duidelijk te verstaan gaf, dat ik hem mijn minderwaardige bezittingen voor te veel geld wilde opdringen; blozend en met troebelen blik liep ik opnieuw naar de boeken- kast en droeg een tweeden stapel aan; in een nevel van tranen zag ik Nietzsche, Shelley, de Mei, Baude- laire, door zijn vleezige, korte vingers betast worden en weggeworpen.

Ik boog me nog eens, en ik bemerkte den dwazen drang in mij, den man er van te overtuigen, dat ik waarachtig eerlijke bedoelingen had, en niet méér van hem wilde aannemen, dan hij redelijkerwijze geven kon: Mijn lippen beefden; de kast was bijna leeg, en alleen een paar boeken, die ik uitge- zocht had, om hem voor te lezen, stonden nog in een hoek.

Toen stemde hij dadelijk toe, legde het geld zelfs terstond op tafel; — en na een kwartier waren de boeken op een wagentje afgehaald.

Het scheen me, alsof er een verontreiniging in mijn kamer was blijven hangen. Ik schoof het raam open, keek even schichtig om, naar de leege gaping van mijn open boekenkast, en voelde mijn hart nog bonzen van schrik en spanning en afkeer. Het was voor het eerst, dat ik met het leven van den kleinen, slechten, leelijken, onwelwil- lenden kant had kennis gemaakt; voor het eerst dat ik besefte, dat er menschen zijn, tegenover wie alle goede wil en alle ethiek te kort schiet; en een vaag vermoeden, dat de quaestie van een gelukkiger samenleving toch niet zóó gemakkelijk op te lossen zou zijn, als mijn overmoedige jeugd gehoopt had, deed me even in hulpelooze bezinning neerzitten, met mijn oogen in de ruimte.

Ik hèb liet geld, er ontbreken nog maar drie gulden, Het was een feest, zooals ik lang niet had gehad. Zoo bleef alles zonnig en heerlijk, tot den dag, vóór den afgesproken datum. Toen ik dien middag bij hem kwam, meende ik, dat hij onrustig en gejaagd was; die stemming deelde zich dadelijk aan mij mee; het was me onmogelijk voor te lezen.

Toevallig lagen er een paar handschoenen van hem in de vensterbank, die gescheurd waren. Ik begon ze te herstellen, met mijn vingers in de holle- tjes, waar zijn vingers in hadden gerust; — en we deden wanhopige pogingen om een gesprek gaande te houden. Hij redeneerde over Hegel en von Hartmann, en de wenschelijkheid, dat eenige propaedeuse in de wijs- begeerte voor elke studie verplicht zou worden ge- steld, — ik spande me in, om van tijd tot tijd een vraag te doen, die niet al te zeer uit den toon zou vallen; maar ondertusschen verbeeldde ik me, dat er in zijn oogen maar één gedachte hunkerde: Ik wilde dade- lijk naar een vriendin toe, om haar het geld ter leen te 69 vragen.

In het donkere buiten, onderweg, leek het me alles volkomen vanzelfsprekend en eenvoudig; maar toen ik het statige patriciërshuis eenmaal binnen was, waar een geur van bouillon en lavendel in de gangen hing, — toen scheen het me zóó onmogelijk hier over zorg en honger en geldgebrek te gaan spreken, zelfs maar aan dood te denken, dat ik het maar met mij liet gebeuren, toen het zorgeloos mooie kind me blij en stoeierig binnenhaalde in haar eigen, klein weelde- hokje, mijn hoed en mantel afnam, en me met pralines en marrons overlaadde, in een gezellig hoekje bij de kleine, open haard, met een berg zachte kussens in mijn rug en den zachten kaarsschijn over onze ge- zichten.

En dan wist ik het weer, dat ik er met niemand over spreken kón; dat dit groote van geluk en strijd mij buiten de gemoede- lijke, menschelijke gemeenschap zette, en dat ik, als ik in hun midden was, niets anders wenschte, dan maar veilig te lachen, te praten, en oppervlakkig te doen, zooals zij. Ik deed de laatste thee, die ik bezat, in de trekpot, en bereidde een zeer slappen drank.

Voortdurend zon ik ondertusschen op een manier om geld van hen te krijgen. Toe, doé het, ik heb drie gulden noodig. Ik zat zwijgend in mijn stoel gedoken, keek naar mijn handen, die, ontdaan van alle sieraden, nog magerder en witter leken, en bedacht in bitterheid, hoe ver zelfs goede vrienden van elkaar -verwijderd blijven, omdat de een zich kan verteren van onrust en spanning, terwijl de anderen maar gevoelloos op de canapé zitten, en zeuren en boomen over dingen van alle dag.

Zoodra ze weg waren, ging ik naar bed in volkomen verslagenheid; het onbezorgde vertrouwen der laatste dagen werd door een gelaten wanhoop gewroken. Ik lag op mijn rug in het donker, rekende niet meer, zocht niet meer, gaf het leven en het geluk voor altijd verloren.

Ik dommelde in en werd weer wakker, zonder dat mijn toestand veranderde. Toen het buiten grijs begon te worden, en de eerste vogel even zacht zong, had ik plotseHng een aanval van felle snikken, die eigenlijk buiten mezelf om gingen. Ik haalde mijn schouders op, en ging weer recht liggen.

The king was in Hanover and in the Netherlands. Were you in England? Was the woman old? She had a treasure. The stone was in the garden. The neighbour was much richer. Were the eggs scarce? The dog was old. Was it in [the] summer? Was the cricket hungry hongerig? Een burgerman kreeg eens in den schouwburg twist met een Jong en zeer trotsch edelman. Deze bedreigde hem dat hij zijnen bedienden gelasten zou hem een dracht stok- slagen toe te dienen. Het aanbod the oflfer trotsch haughty burgerman commoner de eerste the former first schouwburg m.

Met wien kreeg de burgerman twist? Waar kreeg hij twist? Waarmede tvith what bedreigde hem de edebnan? Wien zou hij gelasten de stokslagen toe te dienen? Wat antwoordde de burgerman? Welke eer wilde hij hebben? Remarks on the Dntcli constraction, § In sentences with compound tenses the Dutch Past Part, must always be placed at the end.

Hij is koning geweest he has been king. Zij hebben een steen gevonden they have found a stone. Zij waren gelukkig geweest they had been happy. Zij zijn hier geweest they have been here. Adverbs of time often begin the sentence, the following verb then precedes the subject; if they do not begin the sentence they must precede the object.

Gisteren hebben uoij eenen steen in den tuin gevonden yesterday we found a stone in the garden. Dezen morgen zijn wij hier geweest this morning we have been here. Wij hebhen dessen morgen eenen steen gevonden we have found a stone this morning. Wij zijn dezen morgen hier geweest we have been here this morning.

In dependent clauses the verb is placed at the end of the clause, the auxiliary verb of compound tenses coming last: The negation niet follows the direct object: Hij heeft den steen niet gevonden he has not found the stone. Wij hebhen hem niet gezien we have not seen him. The woman was ninety years old. The dogs were awake. The king is in England. The eggs will be scai'ce. The king has been in Hanover. The inn-keeper would have been sly. The cricket had been lazy lui. It is all right. The miser will be very unhappy.

You are not poorer than before. He would have been furious. Do not be translate: We would have been richer. The king has been here. The treasure is still nog in the garden. You have been lazy. The commoner was not sly. He has been fiiendly. I believe, he is rich. Was the noble -man haughty?

Would he have been happy? Een geleerde was in zi n studeervertrek bezig met een groot boek te schrijven. Een knecht kwam verschrikt tdeloopen en riep hem toe: Waarmede was de geleerde bezig? Wat riep de verschrikte knecht hem toe? Wat antwoordde de geleerde koeltjes?

Waarmede bemoeide hij zich niet? Welke eigenschap quality had dus therefore de geleerde? Present Hebben to have Present Uebbende having Indicative Ik heb I have hij heeft wij hebben gij hebt zij hebben Ik had I had hij had wij hodden gij hadt zij hadden Ik heb hij heeft wij hebben gij hebt zij hebben Ik had hij had Wij hadden gij hadt z{j hadden I have had Infinitive Perfect Gehad hebben have had Participles Perfect Gehad had Subjunctive Present Ik hebbe I have hij hebbe wij hebben gij hebbet zij hebben Imperfect Ik hadde I had hij hadde tvij hadden gij haddet zij hadden Perfect Ik hebbe hij hebbe wij hebben gij hebbet zij hebben Pluperfect I have had I had had I.

The king had eggs for voor his breakfast. The inn-keeper had had a bill. The cricket will sing in [the] summer. We shall have a long winter. One has stolen the treasure, which was in the garden. You will not have the treasure. I shall have the honour. He has written a large book.

I should have had patience. They have had fine mooie dogs. We had had a large book. He has had courage. We should have had a treasure. The cricket would have sung in [the] winter. Een bond, die een stuk vleesch in zijn bek hield, zwom over eene rivier.

Toen hij zijne beeltenis in 't water bemerkte, meende hij een anderen bond te zien, die een ander stuk in Auxiliary Verbs. Vol begeerlijkheid, wilde hij bet hem afnemen en liet zijn stuk vleesch los. Wat hield de bond in zijn bek? Waarover Across what zwom hij? Waar bemerkte hij zijne beeltenis? Wat meende hij daarin te zien? Waarmede meende hij dien anderen bond te zien? Wat wilde hij vol begeerlijkheid doen? Wat geschiedde happened met zijn stuk vleesch?

Wanneer When was zijne verbazing groot? This auxiliary verb has five forms only: The intransitive verb worden to become to get, to grow, to turn , is conjugated in the same manner, cp.: In compound tenses the Participle or Adjective must be placed directly after the verb: The woman would have been forgotten. The sleeping dogs have been awakened. The eggs wiU be laid. The cricket would have sung in [the] summer. The miser would have been robbed. A stone was laid in its zijne place.

The book was written. Do not be become sad! The other dogs were seen in the river. I should have been seen in the garden. We should have been forgotten. The piece of meat would have been eaten gegeten , 1 am robbed. The palace paleis, n. The song lied, n, will be sung. We got rid of it.

The eggs had been eaten. The book will be written. Eens stortregende het te Londen. Een rijk koopman, die van de Beurs kwam, bemerkt eene vigilante, stapt er in, en laat zich naar eene zeer ver verwijderde wijk van de stad brengen. Wat nu te doen? Voor het huis aangekomen, waar hij wezen moest, stapte hij uit de vigilante en zeide tot den koetsier: Dadelijk legt de koetsier de zweep over 't paard en verdwijnt weldra om den hoek van de straat.

Bedrieger deceiver hoek m. Exchange te Londen in London heurs f. Vanwaar Whence kwam de rijke koopman? Waarom wilde hij eene vigilante hebben? Waarheen liet hij zich brengen? Wat bemerkte de koopman onderweg?

Wanneer stapte hij uit de vigilante? Wat zeide hij tot den koetsier? Wat deed de koetsier? The Negative form of all Dutch verbs is like that of the EngUsh auxiliary verbs: Ik heh niet I have not, ik ben niet I am not, ik antwoord niet I do not answer, ik wenschte niet I did not wish, ik zing niet I do not sing, ik 0ong niet I did not sing. The Interrogative form corresponds likewise to that of the English auxiliaries: Heh ik have I? Antwoord ik do I answer?

Wenschte ik did I wish? Zing ik do I sing? Zong ik did I sing? Heh ik niet have I not? Ben ik niet am I not? Antwoord ik niet do I not answer? Wenschte ik niet did I not wish? Zing ik niet do I not sing? Zong ik' niet did I not sing? In een medieijnkist verdronken.

De dokter van een Engelsch schip placht bij alle on- gesteldheden zout water aan zijn patienten voor te schrij- ven. Zekeren avond, bij gelegenheid van een zeilpartij, viel hij over boord en verdronk. Den volgenden dag vraagde de kapitein, die niets van het ongeval wist, een van de matrozen: Dokter or gmmmkter physician zeilpartij f. Wanneer en bij welke gelegenheid viel hij over boord en verdronk hij? Waarvan wist de kapitein niets?

Wat vraagde hij aan een van de matrozen? There are three genders in Dutch: The Masculine manncUjk , the Feminine vrouwelijlc and the Neuter onzijdig. Inanimate objects are eitlier M. The follow- ing are the chief rules for determining gender; in many cases the dictionary will have to be resorted to. All appellations of men and male animals. The names of trees: The names of stones: The names of coins: The najnesof a months: The primary nouns corresponding with the root of a strong verb, having an abstract signification: If such nouns are preceded by an inseparable prefix they are neuter s.

All words ending, in -dng, if they are not derived from verbs and -ling: Jcetting chain, penning I medal, farthing, hrdkding cracknel. The words ending in -donn, expressing a state or condition: AU names of female persons and of female ani- mals. Such names of materials as are not neuter s. Most names of flowers, grains, fruits, vegetables and foreign products: The names, also proper names, of vessels: The names of the letters of the alphabet, the figures, the notes and the intervals in music: The foreign names of musical instruments: Of the neuter gender are: The names of animals that express a whole class and the names of the young of animals: I The names of materials: Some names of materials are also used to denote an object; in this case they are either masc.

The infinitive mood of verbs and all other parts of speech used as nouns: The names of continents, countries, provinces and towns: All words ending in -schap when they express a dignity, an occcupation or a territory: Verwant- schap relation or affinity is feminine. Compound nouns have the gender of the principal word: Some words have two genders with a difference of meaning: Put the following words with the indefinite article into the Accusative Singular: Tantalus, de zoon van Jupiter, was bij de goden zoo bemind, dat Jupiter hem tot de maaltijden der goden toeliet en hem zijne plannen voor de toekomst toevertrouwde.

Maar Tantalus deelde, wat hij van zijn vader gehoord had, aan de stervelingen mede. Wegens deze misdaad werd hij in de onderwereld in het water gezet. Hij moest echter altijd dorst lijden, want zoo dikwijls hij een dronk wilde nemen, ging het water weg. Er hingen appels boven zijn hoofd, maar telkens als hij die trachtte af te plukken, dreef de wind de takken weg. Volgens anderen moet er een rots boven zijn hoofd hebben gehangen, en leefde hij in de eeuwigdurende vrees, dat deze zou instorten.

Zoon son vader father God God sterveling mortal, PI. Hoezeer How much was hij bij de goden bemind? Wat vertrouwden de goden hem toe? Wat deelde Tantalus aan de stervelingen mede?

Hoe werd hij gestraffc? Kon hij Could he zijnen dorst lesschen to quench? Wat meet er volgens anderen boven zijn hoofd gehangen hebben?

Wat vreesde to fear T. There are two declensions in Dutch: Almost aU nouns belong to the strong declension: The few words belonging to the weak declension end in the Gen. Declension of nouns in the Singular Enhelvoud: All feminine substantives remain unchanged. The masculine and neater nouns take in the Genetive only a declension-ending: The Genetive is used very seldom in Dutch; especially in conversation and common style the preposition van is used as in English and French: The Genetive of the following words is always formed by van: The Accusative of all substantives has always, and the Dative has generally the same form as the Nominative.

Rules for the formation of the Plural Meervoud: All nouns have en or « in the four cases. A few neuter substantives have inserted er before the plural -ending. The following nouns take 8 in the plural: In words of foreign origin a is generally written in the plural instead of «. Some neuter nouns take er before the plural- ending en: Example of the strong declension.

Singular Plural Masculine N. Form the plural of: Twee kleine jongens hadden eene noot gevonden en raakten daarover hevig aan 't twisten. Wat de pit aangaat, die houd ik voor 't vellen van het vonnis. Zij be- grepen nu dat men niets wint met twisten.

Wat deden de jongens nadat zij eene noot gevoaden hadden after having found a nut? Waarom wilde de eerste de noot voor zich honden? Wat meende de andere? Hoe eindigde de twist? Wat zeide de derde jongen, die getuige was van den twist?

Waar plaatste deze zich? Wat zeide hij, toen hij de noot kraakte? Wat hield hij voor het vellen van het vonnis? Had de rechter de noot spoedig soon opgegeten? Wat begrepen zij nu? Additional Remarks on tlie PInral. Several nouns have a double form of the Plural, when their meaning is different; hroeders brothers broederen brethren dochters daughters dochteren f. The Diminutives ending in Je, pje or ije y take a in the Plural: Some nouns change their vowel in the PL: As inEnglish some words are used only in the PL: Also the geographical names: The following English plural-forms have a singular- form in Dutch: Cent is always used in the PL, if preceded by a numeral.

Some of these words denote by their plural-form the same difference as in English between pence and pennies, cp.: The names of sciences ending in ics have no plural- form in Dutch: Abstract nouns have no plural as a rule; however some of them take as their plurals, the plurals of words allied in meaning: Declension of Proper Nouns and foreign words.

As regards the declension of Proper Nouns and foreign words the following should be noticed: Proper nouns preceding immediately the sub- stantive on which they depend, take s in the Gen. Willems vader, Karolines boek, Nederlands didders poets , Bilderdijks werken works. If the pre- position van is used, they remain unchanged: Those ending m s ov x take an apostrophe only: Floris' zoon, Beatriaf moeder; or and this is more usual, also with words ending in st: Compound words with man take en, or if the first part is an adjective, the word man is dropped and en added to the adjective: In elevated style often en is used: Inanimate things in ier, eur, oor always take en: Maria's hoeh, Garibaldis heldendaden heroic actions, Cicero's werTcen, de collega's colleagues, de sofas, de canape's, de mottoes, de bureau's.

Except those in ie: Maries, bougies, tralies; also those with unaccented e: Adelines, Lines, hor- loges watches, diligences stage-coaches. Latin words ending in itt8 and ium generally, drop ti8 or um before the ending efi: Write down the simple tenses of: Write down the Plural of: Write down the S. Englishman, the English, expenses, embers, furniture.

De liediende en zijn meestor. Een riik Engelschman zit aan tafel. Hi neemt het brood op, dat de knecht hem gebracht heeft en zegt toen op strengen toon: Hoe komt het dat ge mij nn weer ondbakken brengt? Het oudbakken brood kan toeh niet weggeworpen worden, wel?

Zijn meester hie master zeker certainly hrood bread toen then toon m. Wie zit aan tafel? Wat zegt de meester op strengen toon tot zijn knecht?

Wat w3 hij weten? Hoe het komt, dat Hoe en wat antwoordt Thompson? Wat kan niet weggeworpen worden? In Dutch an Adjective or Past Participle 3ed: Masculine Singular Plural N. Lastead of the Genetive Masc.

Neuter van is always us van den bUnde, van de Uinde, van het goede. Use of these endings: Instead of the Gen. The Snp 64 Lesson Adjectives preceding masculine nouns drop the ending e in the N. The old genetive-ending s of the Neuter remains in the Partitive-Genetive, if indefinite pronouns or numerals precede: The following Adjectives are andeclined: Those ending in en: Those ending in er, derived from the name of a place: These words form a compound word witli the follow- ing substantive: Generally for euphonic reasons the dissyllabic or polysyllabic adjectives in en and the trisyllabic or polysyllabic comparatives: Decline a in the S.

The death of the old woman. The bill of the sly host. In a large village-inn. During Gedurende the whole day and the whole night.

The treasure of the unhappy miser. You should not have your great treasure. The miser was poor. The servants of a young and very proud nobleman. They spoke about over the Mendly offer. The study-room of a learned man. The learned man wrote large books. The dog swam across the large river. How great was his astonishment! We go to naar a distant quarter. The physician of an English ship.

He was drowned in his own medicine -chest. He communicated it to the man. He lived in everlasting fear. That boy was a witness. Those boys were witnesses of the quarrel. He placed himself between the quarrelling boys. The little boys saw the nut. In his great wisdom. At the right side. With the left hand and foot.

He saw it with his right eye. Dertiende Les, Lodewijk de Teertlende en Fnget. De beroemde beeldhouwer Puget beklaagde zich eens bij den markies de Louvois, dat hij niet tevreden was met den prijs, dien de koning hem voor zijne standbeelden betaald had. De minister sprak er met den koning over; Lodewijk de Veertiende antwoordde den minister: Louvois drong bij den beeldhouwer aan hem den juisten prijs op te geven. Puget vroeg eene zeer aanzienlijke som.

Lodevrijk de Veertiende Lewis prijs m. There are three degrees of comparison: The Comparatire is formed by adding ejr: If tlie Positive ends in r, the A is inserted: The SnperlatiTe is formed by adding « , i Positive: For euphonical reasons the Comp. Some Superlatives are formed from Adverbs ised as Adjectives: The JPositives goed, veelj weinig have adverbial forms in the Comp. Jcleiner, Meinst Note 3. Tcwader, JcwaadsL § Some Adjectives with an absolute meaning are sometimes used in the Superl.

The Participles admit degrees of comparison, if they have become real Adjectives they have the accent on the root of the verb: The Participles uitstekend, innemend, ingenomen do not admit of degrees of comparison. In English the Comparative is often used, where the Dutch language requires the Superlative: Sometimes the Comparative expresses a contrast only: The Superlative is often strengthened by aller: If the Positive is a compound word the endings are added to the last part: The degrees of goedkoop cheap are: Ik ben zoo groot cUs hij I am as ttdl as he, hij is even eoo vergenoegd eUs wij he is just as contented as we.

The Comparison of Inferiority is expressed by minder. Bij is meer handig dan geleerd he is more r adroit than learned, deze Uerling is eerder vlug dijtig this pupil is rather quick than industrious.

The Superlative of Eminence is generally issed by an Adverb preceding the Positive: Sttiterir een or bii4tengev oon groot uncommonly or ex- dinarily large, uUernt Mein extremely small, Iwogst kig most happy, recht or seer blij very glad.

If die highest quality is predicated to an t under certain circumstances, the Superlative is ded by het: Tell was no bad man. The king is a good father.

Zwarte slet met mooie tieten houdt pik in haar kont Twee MILFs met mooie tieten houden van een jongere lul Lieve blondine met mooie tieten en strakke kont gaat masturberen Zwarte babe met mooie tieten krijgt wit vlees en heel diep Mooie rondborstige vrouw pronkt met haar tieten voor de camera Blondine met mooie tieten wordt uitgewoond Mooie blondine met grote tieten hard geneukt Zoete brunette MILF met mooie grote tieten en harige kut Lief klein Aziatisch meisje met mooie tieten speelt opkleden Blondje op straat met mooie tieten neukt buiten Shemale met mooie tieten en een grote lul voor de webcam Babe is nerdy met mooie tieten en gaat neuken voor de cam De mooie tieten en kont van Jessie Rogers Arabisch meisje met mooie natuurlijke tieten gaat werken aan een pik Mooie Russische met natuurlijke tieten Blondine met mooie natuurlijke tieten en een grote kont doet het goed

geile madam geile pjes gratis

Erotische massagesalon brabant nl gangbang


Alleen om wat geld heb je jezelf zoo bleek en afge- tobd en rampzalig gemaakt? Maar vind je eigenlijk zelf het effect toch niet een beetje mager? Ik wist niet, waar ik ze vond; ik wist niet, wat ik er mee bereiken wilde. Ik voelde alleen een blinden drang in me, om hem er toe te brengen zijn voornemen ridicuul, melodramatisch en minderwaardig te vinden en daar- voor was geen middel mij te bruut, geen aandrang onwaardig.

Een fel rood klom tot zijn blank voorhoofd op, en hij trok ongedurig met zijn schouders. Ik weet wel, dat ik hier voor je sta, als de ridder van een zeer miserabele figuur.

Maar ik héb niets, en ik wacht niets. Over drie weken is de termijn verstreken, en moet ik honderd vijf en twintig gulden betaald hebben, over drie maanden wéér honderd vijf en twintig gulden, en zoo eindeloos door. Het stapelt zich om me op; ik zie geen uitweg, ik kan 't niet langer uithouden Neem me niet kwalijk; maar nu wordt 't 31 hcusch vermakelijk!

Au fond is er niets banaler dan slechte romantiek. Maar ik weet geen beter einde te vinden. En je bent voorbestemd om in het slotbedrijf met de prinses te trouwen, en als koning op een kameel voor het voetlicht te komen, terwijl stoeten onderdanen alle mogelijke schatten aan je voeten uitspreiden. Bederf het spel dus niet in den aanvang. Verderop stonden lacherige dienstmeisjes aan een groentewagen inkoopen te doen, en een vrouwtje liep met een kinderwagen, langzaam zich te goed te doen aan het mooie weer.

Alles buiten ging degelijk, tevreden en harmonisch zijn gang, ter- wijl hier een man, die jong was, die talent had en schoonheid en levenslust, geen plaats zou kunnen vinden op de wereld, en besloten had maar stilletjes weg te gaan.

Ik stond met mijn rug naar hem toe, en legde mijn handen over mijn heete oogen. Maar nu moet je me ook heelemaal vertrouwen. Nu mag ik ook over drie weken. Weet 32 je wel, dat ik niet 't minste geloof meer heb in je socialistische neigingen, als je zooveel waarde hecht aan privaat bezit? Het is toch geen verdienste van mij, dat mijn ouders me meer hebben nagelaten, dan ik noodig heb Toe, praat er niet meer over, en denk er niet meer aan.

Ik hief mijn gezicht naar hem op, dwong alle zorg-gedachten weg uit mijn hoofd, en hield mijn blik rustig en open in de zijne. Je weet, dat ik 't niet hebben wil, als 't je ook maar eenige moeite kost,.

Ja, je dwingt me om op te snijden over mijn fortuin, als de eerste de beste patser. Nu hij weer opgewekt keek, viel 't me nog meer op dan te voren, dat hij er uitgeput en ver- vallen uitzag; er waren zwarte kringen onder zijn oogen, en zijn lippen zagen paars.

Maar zijn oogen brandden schitterend, en hij stond zoo rechtop, alsof hij herboren was. Laat de juffrouw dadelijk eieren en boter en melk halen, wacht, ik zal 't wel even gaan vragen, — en de kachel moet aangemaakt worden, en de kamer opge- ruimd. Ik had het eene raam hoog opengeschoven, zoodat de pittige, opwekkende winterlucht vrij naar binnen golfde, en hij lag op de canapé, glimlachend met de oogen dicht, volslagen afgeloopen, maar be- rustend in de plotselinge verandering van zijn lot.

Ik voelde mijn zenuwen tot het uiterste gespannen, en er was een zoo geweldige drang tot actie in me, dat ik maar het liefst dadelijk naar buiten gebroken zou zijn, om, door den wijden winter zwervend, me aan de meest excessieve toekomstplannen over te geven.

Maar ik dwong me stil te zitten, met een rustig-blij- moedig gezicht, en met zachte zorgen om hem heen te zijn, totdat zijn uitvoerige maaltijd tot in de klein- ste finesses correct was verloopen. Ik dacht altijd maar, dat ik moest trachten het geld uit te zuinigen op mijn maaltijden, ik wilde het altijd met mijn eten vinden; maar dat is zoo'n nega- tieve manier, en je wordt er rampzalig van.

O, je weet niet, hoe goed het doet, weer eens ordentelijk gevoed te worden. Niet meer grübeln, niet meer denken Denken ist eine sauere Arbeit Ik kom wel eens kijken, of je je aan mijn voorschriften houdt. Toen, eensklaps, verstrakte mijn gezicht; ik ging langzaam en ernstig zijn steile trappen af, en bij iederen stap woog mij de gedachte zwaarder: In normale tijden zou het mij betrekkelijk gemak- 35 keiijk gevallen zijn tenminste een groot deel van de som van mijn ruim maandgeld over te houden, maar door de twee honderd gulden van een paar maanden geleden, en vooral door mijn zorgeloosheid, toen mijn kas uitgeput bleek, waren mijn financiën in zeer slechten staat geraakt; ik had nog verschillende kleine schulden, en, zelfs zonder buitengewone uit- gaven, zou ik moeite hebben gehad die maand rond te komen.

Maar, ofschoon ik dus voorloopig geen uitweg zag, en zeifs geen begin van een plan de campagne kon vinden, — toch twijfelde ik er geen oogenblik aan, of ik het geld bij elkaar brengen zou. Het moest, en daarmee was alles gezegd. Mijn wil scheen me sterk genoeg, om het leven te dwingen. Ik was niet van plan me door de omstandigheden te laten ringelooren, en ik beloofde mezelf, dat ik hem over drie weken het couvertje zoü brengen, al moest ik het huis aan huis bij elkaar bedelen.

Zoodra ik thuis was, ging ik, bang om een oogenblik te verliezen, aan mijn schrijftafel zitten, en begon de laden na te zoeken, die vol lagen met slordig door elkaar geraakte schetsen, verzen, brieven, balboekjes en menu's. Ik had in dien tijd zoo'n afkeer van publi- ceeren, dat ik altijd stapels copy in voorraad had.

Ik sorteerde een zestal verhaaltjes, die me redelijk ge- slaagd voorkwamen, nam mijn statigste postpapier en een nieuwe pen, en adresseerde ze, met beleefde bege- leidende briefjes, die om spoedige plaatsing vroegen, naar verschillende tijdschriftredacties.

Ik frankeerde ze dadelijk, en vertrouwde ze aan de juffrouw toe om ze cito cito te laten wegbrengen, met een zucht van ,,God zegen de greep. In mijn portemonnaie had ik één gulden zeven en dertig cent; ik zou mijn weekboekje bij de juffrouw, het eenige, dat ik dadelijk moest voldoen, wel tot drie of vier gulden kunnen beperken,.

Ik voelde me door deze becijfering-in-de-ruimte aanmerkelijk opgelucht. Dan had ik nog als bron van inkomsten gerekend op de verhaaltjes, 37 die ik zou schrijven Ik zuchtte, en bekende mezelf, dat de vraag: Ik begon nu alle dingen van mijn kamer met groote aandacht, en alsof ik ze voor 't eerst zag, te bekijken. Alle muurversieringen, alle kleine ornamenten, alle luxe-dingen waren van mij: Dan waren er schemerlampjes, kussens, sarongs, pulletjes, een koperen kaarsenkroontje en een oude klok, zonder welken overbodigen opschik geen moderne kamer meer gezellig is te noemen; ik had een tijd lang Tanagrabeeldjes en Kopenhaagsch aardewerk verza- meld; ik bezat een boekenkast met in tweeën gedeelde, draaibare planken, — en dan was er in de slaapkamer nog mijn ledikant, en al mijn jaoonnen en mantels en hoeden, mijn sieraden, mijn laarzen, mijn borstel- garnituur en mijn toilettafel, En wat zouden ze wel van me denken, als ze me daar bezig vonden mijn zilveren theelepeltjes te laten taxeeren of de qualiteit aanprijzend van mijn cloisonné vaasjes?

Voor mezelf zou hun meening me geheel onver- schillig laten, maar als ze het kanaal eens vonden, waarlangs mijn geld weggevoerd werd; als ze eens onder elkaar vertelden: En als de juffrouw eens iets begon te vermoeden, en mijn' familie waarschuwde, die me dadelijk onder liefdevolle controle zou stellen! Weer keerden mijn gedachten naar mijn uitgangs- punt terug: Het eenige, dat ik op 't oogenblik kon doen, en dan ook onmiddellijk doen moest, was: Er was nog vleesch over van de koffie, ik had nog een blikje sardientjes, een potje paté, eieren, melk, China's- appels, koek, roggebrood en een mandje met vijgen; — verhongeren behoefde ik dus voorloopig nog niet, al schafte ik het warme eten ook af.

Ofschoon het nauwelijks vier uur was, maakte ik een paar boterhammen en een kop melkchocola voor me klaar, verorberde alles met dankbaren eetlust, en borg vervolgens het gebruikte vaatwerk zorgvuldig in mijn boekenkast, opdat de juffrouw niets van dezen maaltijd zou bemerken. Toen zette ik me weer aan mijn schrijftafel om het schetsje af te maken, vocht tegen den onwil, die me altijd overviel, als ik nog doorschrijven moest, nadat voor mijn gevoel het hoogtepunt er was geweest, en werkte, tegenstribbelend en mezelf hoonend door, tot het buiten zes uur speelde.

Het heele huis was toen met een aangenamen geur van eten vervuld; boven hoorde ik de borden ramme- len en de vorken kletteren, en een genoeglijk stemmen- geroes van etende menschen gonsde door de gang.

Het was vinnig-koud, de lucht was melkwit van maan en ster- 40 ren, en de oude grachtjes lagen blank oversneeuwd. Er waren weinig menschen op straat, iedereen was natuurlijk aan tafel; en ik genoot van het trotsche gevoel, dat ik hier alleen buiten liep, en dat niemand wist of vermoedde, dat ik honger had en niet eten zou. Ik keek naar de kleine, oude huisjes, en naar de tuffende, stootende motorbooten, die hun rooden iichtglans op het water wierpen, met nieuwe oogen.

Ik knelde mijn handen, diep in mijn zakken, tot vuis- ten, en wierp mijn hoofd achterover, den pralenden hemel tegemoet. Sterk en gelukkig voelde ik me. Ik besefte, dat ik voor 't eerst de moeilijkheden van het leven zou leeren kennen, en mijn hart was overvol van moed.

Ik zou me nooit gewonnen geven. Mijn wil zou nooit breken. Ik zei het nog eens in de stilte, met een plechtige stem, als een belofte aan de wintersche wereld: Een teederheid welt op in mijn hart, en misschien ook wel een beetje sentimentaliteit; het is me, alsof ik over een jonger zusje schrijf, een lief, jong zusje, dat vroeg is gestorven.

Ik sluit mijn moeë oogen, en ik zie, hoe ik daar dien avond moet hebben gestaan, een ernstig, extatisch kind, in een langen wintermantel, met de handen in wollen handschoenen; met naar achteren geborsteld haar, simpel, zonder eenige ver- fijning. Ik zie mijn ronde, onberoerde wang, en de overdauwde oogen, die ik van oude kinderportretjes ken; ik glimlach over de naïve zelfmisleiding, waar- mee ik, ondanks een stevig maal van twee uur geleden, me romantisch verbeeldde, dat ik eigenlijk honger 41 leed; — maar ik zucht, omdat, naast die kinderlijk- onechte opschroeverij, in mijn hart de wel heel ern- stige, kinderlijke bereidheid bestond om wézenlijk te hongeren, om wézenlijk alles te offeren, om te sterven desnoods, als daardoor dat ééne leven maar werd behouden, waarvan mij, in den meest absoluten zin, het heil van de wereld scheen af te hangen.

Ik ben oud geworden, nuchter, practisch, critisch; en ik denk: En als ik iets voor hem wilde doen, had ik dan niet een- voudig een kleine som bij mijn bankier kunnen opvra- gen, die zijn jong cliëntje zeker niet met formaliteiten lastig gevallen zou zijn; — beter dan dat ik mezelf tenslotte een soort hongerrégime oplegde, dat toch alleen negatieve resultaten kon opleveren. En het is me, alsof mijn verre, oude zelf, alsof dat kind, dat haar oogen vol droom naar de sterren hief, mij antwoordt: Het geheele geval had zonder eenige romantiek, nuchter en soliede kun- nen verloopen, met een cheque of een aangeteekenden brief of een telegrafischen postwissel, als ik niet juist aan de poort van het leven had gestaan, met mijn ontwakend hart, dat hunkerde om zijn groote offer te brengen.

En toen het een kans zag, wist het van geen practische bedenkingen meer. In het eerste drama, dat een mensch beleeft, is hij zelf meestal zoowel de eenige acteur, als de auteur van den gang der gebeurtenissen. Dan is zijn fantasie nog sterk genoeg, om alléén te spelen tegenover een stel philosophisch zwijgende poppen, om alleen aan 42 elke daad een beteek. Later, als men sentimenteel en veeleischend is ge- worden.

Maar nu wil ik over den aanvang spreken, over den eersten droom; over mijn eerste drama, waarin ik, met zooveel ingehouden toewijding, alle rollen heb gecreëerd; totdat een ander, te vroeg, het scherm liet vallen.

De weken, die volgden, stonden buiten het gewone leven, en de voortgang der dingen scheen veran- derd. Als ik er aan terugdenk, is het me, alsof het één lange, lichte dag is geweest, druk, roezig, vol span- ning; en toch met uren zóó stil, dat ik mijn hart, als een bloem, voelde trillen en opengaan; één strijd met de omstandigheden, met de vijandige wereld, met ziekte en honger; en toch heb ik het leven nooit meer zoo innig, zoo volkomen lief gehad.

Ik denk aan het beste, dat het me later nog heeft gegeven, aan de, dagen in Florence, aan den middag in het bosch bij Brussel, — aan den avond, dat ik met reikende handen mijn vrijheid heroverde, en ik zeg: Neen; zóó volmaakt, als in dié dagen is de gelukkig- heid nooit meer over me gekomen; zoo diep, als bij 43 den eersten dronk, heb ik de vreugd en het leed niet meer genoten. Ik voelde me soms als een gekooid beest, dat in benauwing zijn nagels om de tralies slaat; maar 't ijzer geeft niet mee, en een uitweg vindt het niet.

Ik leerde voor 't eerst de wreede eenzaamheid kennen, van 't naar uiting hunkerende hart niet meer aan anderen te kunnen openbaren; van alleen den schat van zaligheid en zorg te moeten dragen, waarvan niemand iets vermoeden mocht. Ik stond voor het eerst, borst aan borst, tegenover de onaantastbaarheid van het leven, dat voortwentelt over dood en lijden heen, en zich noch aan smart- kreten, noch aan stille tranen stoort.

En als ik een oogenblik van zwakheid had, als het me even duizelde, omdat alles me zoo ernstig en geweldig leek, — dan overstroomde toch telkens me weer de heerlijke zekerheid, dat alleen hij zal over- winnen, die zijn kracht met het lot durft meten, die de afmattende worsteling niet schuwt; — en ik richtte me op, en liep weer onder de menschen, in de lichte straten, met een lach als zij, en ik praatte en bewoog, alsof dit uiterlijke bestaan ook voor mij het eenige was.

Ik was in die dagen nooit moe, of dof, en toch heb ik nooit meer zooveel gedaan. Ik werkte hard en lang voor mijn examen, omdat ik zoo gauw mogelijk klaar wilde zijn, en dan een betrekking wilde zoeken, waar ik veel verdiende. Ik bedacht met een geluk- kigen glimlach, dat, van mijn plannen om naar Voor- Indië te gaan, voor mijn dissertatie, — van al mijn reis- en onderzoekingstochten, in zorgeloos egoïsme bedacht, — voorloopig niets zou kunnen komen; om- 44 dat ik me nu aan het eerste 't beste achterhoeksche dorp zou laten binden, als ze me genoeg wilden laten verdienen, om iedere drie maanden honderd vijf en twintig gulden over te houden.

Ook schreef ik elk vrij oogenblik aan schetsen, kritieken, en een wetenschappelijke verhandeling, over welker fantastischen overmoed ik nu wel stil moet glimlachen. Ik verstelde zelf mijn ondergoed, stopte mijn kousen, waschte mijn handschoenen, en eens ging ik zelfs naar de juffrouw van een hand werkwinkel toe, om haar te vragen, of ze ook werk voor me had. Maar toen ze hoorde, dat ik studeerde en schreef, deed 't goede mensch zoo afkeerig, alsof haar reputatie op het spel stond.

Er werkten zooveel gediplomeerde meisjes voor haar; er was op 't oogenblik slapte in zaken, maar als 't voorkwam, zou ze wel eens aan me denken. Ik was nog te idealistisch en te zeer begeerig om mijn leven met schoone gedachten en edele gevoelens te vullen, om smaak te kunnen vinden in een luchtig geschreven vertelling, in een van die kleine meesterwerken van moderne schrijfkunst, die van weemoed en cynisme aaneengeweven zijn.

Mijn hart wilde verrijkt worden en herkende zijn eigen toekomst in de grootsche offer-bereidheid, in de daden van zelfverloochening 45 van vroeger eeuwen. Mijn hart wilde de gelijke zijn van Alcestis, van Portia, van Héloise, Als ik bij hem kwam, was hij altijd opgewekt en vol moed, maar dikwijls beangstigde mij de stralende glans van zijn groote oogen, koortsig lichtend uit zijn versmald gezicht. De emoties en ontberingen van de laatste maanden hadden hem zóó verzwakt, dat hij niet meer uitging, maar den heelen dag doorbracht op zijn «kamer, wat schrijvend, wat werkend, wat.

Toch was zijn leven vol bewogenheid, want van binnenuit waren geweldige krachten aan het werk, ec de plannen voor de boeken, die hij schrijven zou en de stelsels, die hij zou ontwikkelen, maakten zijn eenzaamheid zóó rijk, dat ik hem soms met een donkere kleur en brandende oogen aan zijn schrijf- tafel vond, gejaagd de quintessens van zijn gedachten noteerend, alsof hij bang was, dat hem niet genoeg tijd gelaten zou worden.

Nog altijd wist ik niets van zijn omstandigheden af. Op een van onze eerste middagen had hij me gezegd, dat ik nu het recht had alles van zijn leven te weten, en dat hij me nu behoorde uit te leggen, hoe het eigenlijk kwam, dat hij Maar ik had hem gesmeekt er mij niet over te spreken; ik kon de gedachte niet verdragen, dat mijn geheimzinnige Lohengrin tot een gewoon mensch, lid van een gewone familie, met gewone familieverwikkelingen en gewone zorgen zou kunnen worden.

Hij moest zijn aureool behouden van eenzamen duider, die door een imbe- ciel noodlot vervolgd werd. Mijn weigering scheen hem goed te doen.

Hij zuchtte 46 opgelucht, en zei alleen: Toen spraken we er nooit meer over. Maar uit zijn verhalen over groote zwerftochten te paard over de hei, die hij 's zomers altijd maakte, over lange reizen met zijn vader, over diners, die zijn ouders gaven en zijn verzameling oude munten, merkte ik wel, dat hij in overvloed was opgevoed, en tot voor enkele maan- den nooit geldzorgen had gekend.

Ik bewonderde slechts te meer de gestadige blijmoedigheid, waarmee hij zijn burgerlijke, armelijke omgeving aanvaardde, en vooral het koninklijke in zijn manieren, dat hij, ondanks de knellende zorgen, tot het einde toe be- hield. Nooit sleten onze omgangsvormen uit tot de banale, gemakkelijke sans gêne, die zoo vaak van het elkaar goed en eerlijk kennen het gevolg is; nooit verwaar- loosden we een van beide de kleine beleefdheden, die het eigenaardige van onze verhouding verzachtten of verborgen.

Het gebaar, waarmee hij mijn mantel aan een kram in den muur ophing, en een hoekje op zijn bureau voor me leegruimde, omdat ik altijd graag hoog zat, als ik voorlas, drukte zooveel ridderlijke gastvrijheid uit, dat ik mij geen heerlijker ontvangst kon denken, en toen ik eens zijn inktkoker omgegooid had, en de juffrouw hem een buitengewoon onappetitelijk vodje had meegegeven om de calamiteit te verhelpen, reikte 47 hij het me met zooveel gracelijke waardigheid aan, dat ik, ondanks de geuren, aan den sluier van den draak denken moest, dien de moedige held na einde- loos veel gevaren te hebben getrotseerd, in de handen van de jonkvrouw neerlegde.

Zoodra ik bij hem was, voelde ik me vredig worden, helder en opgewekt. Al had ik ook den heelen dag gewerkt, in zorg, onrust en spanning; al hadden mijn gedachten zich ook eindeloos gepijnigd om een uitweg te vinden, — voor een bezoek aan hem kleedde ik me met de grootste zorg; ik maakte mijn haar opnieuw op, masseerde de rimpels in mijn voorhoofd weg, en ging dan tot hem, de armen neer, de handen open, overgegeven en vertrouwend.

Ik had in het begin gedacht, dat er van voorlezen wel niet zoo heel veel komen zou, omdat het moeilijk is, om, met een ander samen, zijn aandacht geheel op een boek te concentreeren. Maar het bleek weldra, dat we juist nooit zoo harmonisch voelden, als wan- neer mijn stem rustig door de stille kamer ging.

De kachel brandde dan knetterend; door het hoog-open raam scheen de strakke winterzon naar binnen, en strooide glans over het geplekte behangsel. Hij lag gewoonlijk op de canapé, en ik zat op het bureau tegenover hem. Soms voelde ik, dat hij naar me keek, en dan las ik nog warmer, maar als ik mijn hoofd ophief, waren zijn oogen altijd neergeslagen, starend naar zijn witte handen. Ik had in die dagen een groote liefde voor mijn eigen stem, omdat ze als een blank watertje was, dat van mij naar hem vloeide, een beekje, dat mijn gedachten als bloemen met zich nam.

Als hij vond, dat ik heel mooi gelezen had, nam hij, vóór ik weg- 48 ging, mijn twee handen in de zijne, en wanneer hij maar mijn eene gedrukt "had, was ik boos en ontevreden over mezelf, omdat ik niet meer mijn best had gedaan.

Meestal vatte hij, wanneer we een gedeelte beëin- aiga hadden, de waarde en de beteekenis van het gelezene in een paar zinnen samen, en het scheen me altijd, alsof alles dan veel grootscher en wijder werd, alsof eerst door hém de gedachten, die Hegel en Goethe en Plato verward hadden gevoeld, tot hun volle recht kwamen. Ik begon ze te lezen, met voorzichtige, tastende stem.

Buiten was wind en zon en de forschheid van een winterdag; maar in de kamer werd alles zóó teer, dat ik nauwelijks méér durfde doen, dan de woorden fluisteren.

Zoo kwam ik aan deze regels van beang- stigende zuiverheid: O, als ik dood zal, dood zal zijn, Kom dan en fluister, fluister iets liefs, mijn bleeke oogen zal ik opslaan en ik zal niet verwonderd zijn.

En bijna zonder iets te zeggen gingen we dien dag uit elkaar, omdat alles zoo droef en zoo heerlijk scheen Maar den volgenden middag klonk mijn stem weer klaar en vast, uren achtereen, terwijl ik een Engelsche beschouwing over de Stoa voor hem oplas. Hij schuwt het lijden evenzeer als de Epi- curist. Terwijl de Christen het aanvaardt, als een zegen, die hem sterker en beter maken zal.

En ik geloof, dat de school van het lijden tot zelftucht en tot zelfveredeling leidt. Het voert elk ernstig mensch vanzelf naar zijn Gethsemane. En ineens, zonder verband, zag ik Napoleon voor me, den kleinen, moedigen korporaal, die op het slagveld bij Waterloo stond, en wist, dat alles verloren was. De tranen sprongen me in de oogen, bij de gedachte aan al het leed, dat al op de wereld geleden was, en dat ik pas begon te begrijpen, nu ik er mijn eigen klein aandeel in had.

Ik keek naar hem op, en beloofde me, dat ik hem nooit alleen zou laten. Eens, toen ik zijn eerste deel van Spinoza had meegebracht, omdat hij me gezegd had, dat hij het graag terug hebben wilde, schreef hij voorin een kleine opdracht met zijn en mijn naam, en den datum van mijn eerste bezoek aan zijn kamer.

Het is een groote schat, en ik heb er heerlijke uren aan te danken. Ik hoop, dat jij er ook van genieten zult. Maar ik vond het heerlijk een boek, dat. Ik legde de drie bandjes rond mijn schrijfcassette heen op mijn bureau, en steunde altijd mijn arm op een er van, als ik schreef; ik verbeeldde me, dat er kracht van uitging, want het werk vlotte boven ver- wachting.

En ik nam me voor, dat ik de boeken, heel dien onbegrepen schat van vernuft, zorgvuldig voor hem bewaren zou, en ze hem eerst dan terug zou geven, als het hem niet meer zou kunnen grieven door den schijn, dat ik zijn geschenk niet in waarde hield. Nooit zou een ander er aan mogen raken. Er was niemand, die van mijn bezoeken af wist.

Hem hadden ze al bijna vergeten, omdat hij zich in maanden niet had vertoond, en aan mij was uiter- lijk geen verandering te merken: Toen ik haar ging bedanken, zei ik, met een blij- moedigen lach, dat het ook zoo moeilijk was altijd aan je maaltijden te denken, terwijl er zooveel belang- rijkers op de wereld viel te doen; maar in stilte hoopte ik hartstochtelijk, dat ze geen onderzoekings- tocht in mijn kast zou hebben ondernomen, die haar alles verraden zou hebben.

Mijn proviand was volkomen weggeteerd, en ik leefde nog slechts van boterhammen en melk. Ik kon mezelf niet meer luchthartig uit eten vragen, omdat nu deze wijding over mijn leven was neergedaald, de vrienden van vroeger me hoe langer hoe vreemder werden, en buiten alles schenen te staan.

Ik liet mijn kachel niet meer aanmaken, werkte, in mijn warmen jekker gewikkeld, met mijn lamp klein gedfaaid, soms tot diep in den nacht door, en toch waren, na een week, de dertig gulden nog maar tot vijftig aange- groeid, doordat een oom, die een paar maanden geleden mijn verjaardag had vergeten, zich juist op dit allergeschiktste oogenblik mijn bestaan had herin- nerd, en me de weldaad van een postwissel van vijf en twintig gulden aandeed.

Alleen over mijn boeken had ik de vrije beschik- king; noch de juffrouw, noch mijn familie voelden veel voor de rijen gladde ruggetjes, die mij het liefste van mijn bezittingen waren, — en als mijn biblio- theekje verdween, en er beeldjes of andere snuiste- rijen voor in de plaats kwamen, zouden ze daar niets vreemds in vinden.

Daarom had ik al eens, toen een van mijn vrienden een avond bij me was, hem terloops gevraagd, of hij ook boeken gebruiken kon. Hij beloofde het, maar ik wist, dat ik er niets meer van hooren zou. Soms maakte ik het plan, het geld eenvoudig ter leen te vragen; het was toch eigenlijk maar een bagatel; niemand zou er iets tegen kunnen hebben. Maar dan bedacht ik weer, dat ik aan al mijn intieme vrienden wel eens kleine sommetjes had geleend, en dat vragen dan den schijn van terugeischen zou heb- ben; terwijl aan anderen, — o, ik voelde het, dat 54 ik veel liever iets heel ergs zou doen, stelen, als ik er kans op za»g, dan hun met een valsch glim- lachend gezicht, alsof ik het niets vond, het geld ter leen vragen, en dan een beleefd uitwijkend antwoord te krijgen, dat erger dan een weigering was.

Wanneer ik langs de groote, mooie winkels liep, waar voor duizenden guldens waarde uitgestald lag in het zonnelicht, of 's avonds nóg verleidelijker onder de stralende lampen, — dan voelde ik een sterken drang in me, iets er van weg te nemen, en hem zóó te redden. Er was geen enkel ethisch bezwaar, dat me weerhield; ik had me vroeger, met meisjesachtige ontoegankelijkheid, voor wat niet mijn eigen levens- sfeer betrof, nooit veel om sociale verhoudingen be- kommerd, maar, door zijn zorgen leek de inrichting van de samenleving mij nu ineens zóó immoreel, dat ik graag tegen haar wetten wilde zondigen.

Als er een vrouw met ruischende rokken en met sieraden behangen, langs me ging, of wanneer de meisjes op college plannetjes maakten voor een con- cert of een comedie, dan had ik moeite hun niet toe te roepen: En ondertusschen luisterde ik gespannen, als ze een paar dagen later de uitvoering samen bespraken, om hem, en passant, en of 't me toevallig 55 inviel, een verhaal over mijn schouwburgbezoek of over mijn concertavond op te disschen, opdat hij toch nooit aan mijn zorgelooze weelde twijfelen zou.

Ik had nog eens aan de verschillende tijdschrift- redacties geschreven, met het dringend verzoek mijn schetsjes spoedig te plaatsen, en, zoo mogelijk, dade- lijk het honorarium over te zenden. Ik overwon zelfs zóó ver mijn trots, dat ik over mijn geldgebrek sprak; maar de antwoorden, die na enkele dagen binnen- kwamen, waren van een ontmoedigende eenstemmig- heid: Uitbetaling van honorarium gebeurde nooit vóór het verschij- nen.

Als ik echter geduld had. Ik zat in verbeten wanhoop, en klemde mijn handen, dat de magere vingers kraakten. De gedachte, dat ik bij hem zou moeten komen en bekennen: Wanneer hij eenmaal wist, dat ook ik finantiëele moeilijkheden kende, wanneer hij niet langer geloofde aan mijn gemakkelijken overvloed, zou hij me nooit meer toestaan iets voor hem te doen, en hij zou lijden bij de gedachte, dat ik om hem iets had ontbeerd.

Moet hij dood gaan, terwijl jij jong en sterk en snugger en mooi bent, en toch iets moet hebben, of kunnen of weten, waar geld voor te krijgen is. Maar natuurlijk zouden ze, na dien eenen romanzin, me verder beginnen te vragen: De heele geschie- denis, mijn honger- en kou-lijden voor een man, dien ik bijna niet kende, de dreigende revolver in de la van zijn bureau, was te boekachtig om ergens geloof te kunnen vinden; ik zag al weer in gedachten het beleefde wegwijken der oogen, dat ik niet uitstaan kon, de belofte te zullen inf ormeeren, Ik maakte mijn haar los en liet het over mijn rug vallen: Als ik dat eens afknippen liet!

Ik zou er misschien wel twintig gulden voor krijgen En ik stelde me voor, hoe ik daar zitten zou in het kleine, verlichte kamertje, waar ik zoo dikwijls ach- terover in mijn stoel had gelegen, terwijl de oude man over me gebogen stond en langzaam en gestadig mijn hoofd masseerde, zachtjes prevelend: En de tint is zeldzaam Zoo laten de dames het zich 57 verven tegenwoordig Zóó maak ik pruiken Maar wie heeft het van nature.

Mijn God, hoe kon ik daar nu om schreien! Er waren toch zooveel erger dingen in de wereld; er was toch zoo nameloos groot leed, en zooveel verteerend zor- gen! Maar ik zag mezelf met korte, vlassige haar- pruikjes, als een vrije vrouw van de akeligste soort, de collegezaal binnenkomen; ik hoorde de booze en verschrikte uitroepen van de tantes, die het natuur- lijk voor een nieuwe gril van hun grillig pupilletje zouden houden; en vooral stelde ik me de bedroefde verbazing op zijn gezicht voor, als hij me zoo leelijk zou zien.

Hij zou niet minder zacht en lief willen zijn, maar hij zou van me schrikken, zoo dikwijls hij onverwachts naar me keek. Hij zou niet gelooven, dat ik het zoo maar, om een inval, had gedaan; hij zou zoeken naar een reden, hij zou vermoedens beginnen te krijgen Ik bond mijn haar op, bijna verlicht; het kón niet. Het was onmogelijk iets met mezelf te verdienen. De wanhoop overviel me alleen, als nie- mand me zag, in mijn stille kamer, en als ik onder de menschen was, dan hield mijn trots zoozeer alle zorgen verdoken, dat niemand het zou wagen mij met een vermoeden te naderen.

Mijn maaltijden werden steeds soberder en zeld- zamer. Mat het de nieuwste delicatesse was. Mijn eenige, redelijk uitvoerige voedering gebeurde op het nabroodje van mijn vele letterkundige ver- gaderingen, waar soep, vleesch, groente, taart en vruchten waren; en ik zag met verbazing, hoe zorgeloos de anderen van het eene namen en voor het andere bedankten, terwijl mijn geheele aandacht meeleefde met het verwisselen der schotels.

Dan be- dacht ik, hoe, in een ver verwijderd leven, ook ik nooit een gedachte aan de belangrijkheid van de eet- kwestie had gewijd, — vroeger, toen alles nog vlak en leeg en onbelangrijk was, — en terwijl de wijn en het stemmengeroes mij opwekten, overstroomde me tusschen al die menschen, die van andere dingen spraken, opeens de zekerheid van een groote begena- diging; ik voelde mijn gezicht als openbloeien van geluk; en als er dan toevallig iemand naar me keek, plaagde hij: Na zoo'n avond, als ik zoo heerlijk jong onder jongeren was geweest, en zoo sterk had gevoeld, dat ik nog dóen kon, zooals zij waren, — dan voelde ik me sterker en moediger dan te voren, omdat ik weer de kracht in me wist, die doordreef, wat ik wilde, die nergens voor terugdeinsde en me nooit begaf; en dan 59 zei ik weer, dat het moest, móest, en maakte nieuwe, zonderlinge plannen, die me in zoo'n stemming alle- maal mogelijk schenen.

Zoo vaak ik 's nachts wakker werd, liepen de tra- nen van onder mijn gesloten oogleden, vóór ik me eigenlijk nog had kunnen herinneren, wat er ook al weer was; En toch, — iederen middag, als ik de donkere trap opstommelde en zijn bleek, fijn gezicht glimlachend al naar me uitkijken zag bij de deuropening; als hij levendig vertelde, van een nieuwe gedachtenreeks, die hij hoopte te kunnen uitwerken, of van iets, dat hij wilde onderzoeken, zoodra hij heelemaal beter zou zijn, dan voelde ik zoo sterk de schoonheid, de rijke volheid van het leven, dat de wil me overstelpte, om toch vol te houden, om toch te worstelen met het weerstrevende, totdat ik het in mijn armen bedwongen had.

Er was veel, dat hem ergerlijk en voos leek in de 60 uitlatingen van oudere tijdgenooten, en bij alles, wat hij in zich opnam, formuleerde hij zich oogenblikkelijk een eigen meening, die hij, op de wijze der jeugd, met inslaande paradoxen ten beste gaf. Op mijn eenzame buitenwandelingen, als ik aan glibberige slootkanten katjes ging plukken, om zijn kamer te versieren, en naar de eerste sneeuwklokjes zocht, trachtte ik die grootsche gedachtengesprekken met mijzelf voort te zetten, en ik dwong mij over eenig probleem van algemeen maatschappelijk of wijs- geerig belang een meening te vormen, en die met argu- menten te stevigen.

Ik schaamde me over de bekrompenheid van mijn gezichtsveld, en mijn banale gebondenheid aan het 61 stoffelijk waarneembare; ik verweet mezelf, dat ik niet waard was, dat hij zijn edele ideeën voor me ontwikkelde, als ik toch, onder het luisteren door, heimelijk wachtte op het oogenblik, dat hij opeens zou glimlachen, en zeggen: Ik praat je weer doof met al mijn onrijpe invallen!

Ik stelde me honderd maal voor, hoe ik, als de dag genaderd was, hem zeggen zou, dat ik het geld niet bijeen had kunnen krijgen, dat ik nu ook geen uitweg meer zag;. Maar juist in de laatste helft van de tweede week, toen ik het meest tot opgeven geneigd was, gebeurden er twee dingen, die mijn kracht tot het uiterste op- stuwden. Eén redacteur, die, meer menschenkenner dan de meesten, getroffen was door' den ernst van mijn briefje, had begrepen, dat wat zoo aanstellerig klonk, — een meisje in geldnood, — hier wel eens eenvoudige waarheid kon zijn, en bood mij tegen de volgende week vijf en twintig gulden aan.

Dit briefje maakte mij zóó week van dankbaarheid, dat ik op dat oogenblik alles voor den man had willen doen. Het tweede moedgevende was, dat Ru mij een mid- dag met opgewondenheid, zoodra ik binnenkwam, een postwissel van zeven en dertig gulden voorhield, een sommetje, dat hij lang geleden aan een vriend had geleend, en dat hij nu, op dit allergeschiktste oogen- blik had terug gekregen.

Dien heelen middag, onder het lezen door, maakte ik, over en over, dezelfde berekeningen, en de cijfers namen mijn aandacht zoozeer in beslag, dat ik nauwe- lijks wist, welke woorden mijn lippen uitspraken Er ontbraken dus nog maar dertien gulden; dat was het honorarium van één, niet heel lang, schetsje; dat was de prijs van een vaasje, een blouse, een lampekap; dat was iets, dat je dagelijks uitgaf en dus ook dagelijks verdienen kon. In twee weken had ik op wonderlijke wijze meer dan honderd gulden bij elkaar gekregen; de week, die me nog restte, zou zeker voldoende zijn, om die onnoozele dertien gulden ergens vandaan te tooveren.

Maar op welke manier dan? Plannen-maken bleek vruchteloos in deze omstandigheden. Alle dwaas- heden, die ik om hem had willen doen, waren zonder gevolg gebleven. Onverwachts kwam iedere gave, en 't beste was ook nu te werken, te hopen en moedig te zijn. Ik vond juist in die dagen in Ulfila bij Mattheus den mooien tekst: Ik droeg iederen dag mooie japonnen; ik trachtte mijn bleekheid te verbergen door een kleurig lint om mijn hals of een vroolijker kapsel; — en iederen morgen ontving ik den nieuwen dag als een heerlijke gave; 's avonds wiegde ik mijn honger met zoete verhaaltjes in slaap.

De verplichting iedere drie maanden honderd vijf en twintig gulden te betalen, was al vast in het pro- gramma van mijn leven opgenomen. Ik deelde de drie jaren, die nog moesten verloopen, vóór ik meerder- jarig zou zijn, en dus over mijn geld zou kunnen beschikken, systematisch in; ik wilde mijn levensloop regelen en vaststellen tot in de kleinste onderdeelen, voortdurend gedragen door de heerlijke zekerheid, dat ik alle zorgen van hem zou kunnen afweren, en dat dat alleen de bestemming van mijn leven was.

Hoe wonderlijk is het, als een oud hart zich op zijn eerste goddelijke verdwaasdheid bezint! Hoe onge- looflijk lijkt het, als men geleerd heeft, nooit meer iets te hopen of te verwachten, dat pas over een jaar, over een maand, — dat pas morgen zou kunnen gebeuren, maar alleen dankbaar te aanvaarden wat, van uur tot uur, ons aan vreugde en lieflijkheid in de handen wordt gelegd, — hoe ongelooflijk schijnt het dan, dat er een tijd was, dat wij ons leven zelf wilden richten en zeker meenden te zijn, dat ons verlangen zichzelf gelijk blijven zou, tot het einde van alles.

Ket was gebeurd, zonder dat ik er eigenlijk vooruit over had nagedacht, en toen ik weer op straat liep, bezonk er een verbaasde moeheid in me, omdat het zoo gemakkelijk bleek te gaan, en alle zorgen nu wel voorbij zouden zijn. Ik voelde me zoo zeker van de toekomst, dat ik zelfs een gevoel van spijt niet kon onderdrukken, omdat ik nu mijn lieve boeken zou moeten missen.

Zoodra ik thuis was, begon ik ze te sorteeren, legde alle, die me niet zoo heel veel waard waren, breed uitgespreid op de tafel, maar de meeste hield ik zorg- vuldig weggesloten. Er stond in vele een hartelijke opdracht of een paar dichtregels, want ik had ze bijna alle van mijn vrien- den gekregen; die kraste ik er voorzichtig uit, onder- wijl de prijzen berekenend.

Ik dacht, dat de man me wel de helft van de waarde zou betalen, en omdat ik veel nieuw uitgekomen romans in sierlijke banden bezat, meende ik, dat twintig boeken zeker genoeg zouden zijn, om me de som in te brengen.

Met groote liefde keek ik de tot verkoop veroor- deelde nog eens door, en schreide zachtjes, omdat ze me toch allemaal zoo lief leken en een stuk van mijn eigen leven. Zoo vond de koopman mij, die de kamer, mijn Herinneringen 5 66 japon, mijn handen, met één blik taxeerde, de boeken even nonchalant en minachtend opnam, en er vijf gulden voor bood. Ik voelde me pijnlijk beschaamd en ongelukkig, omdat hij zoo regelrecht tegen alle welwillende en beleefde omgangsvormen inging, en me zoo duidelijk te verstaan gaf, dat ik hem mijn minderwaardige bezittingen voor te veel geld wilde opdringen; blozend en met troebelen blik liep ik opnieuw naar de boeken- kast en droeg een tweeden stapel aan; in een nevel van tranen zag ik Nietzsche, Shelley, de Mei, Baude- laire, door zijn vleezige, korte vingers betast worden en weggeworpen.

Ik boog me nog eens, en ik bemerkte den dwazen drang in mij, den man er van te overtuigen, dat ik waarachtig eerlijke bedoelingen had, en niet méér van hem wilde aannemen, dan hij redelijkerwijze geven kon: Mijn lippen beefden; de kast was bijna leeg, en alleen een paar boeken, die ik uitge- zocht had, om hem voor te lezen, stonden nog in een hoek.

Toen stemde hij dadelijk toe, legde het geld zelfs terstond op tafel; — en na een kwartier waren de boeken op een wagentje afgehaald. Het scheen me, alsof er een verontreiniging in mijn kamer was blijven hangen.

Ik schoof het raam open, keek even schichtig om, naar de leege gaping van mijn open boekenkast, en voelde mijn hart nog bonzen van schrik en spanning en afkeer.

Het was voor het eerst, dat ik met het leven van den kleinen, slechten, leelijken, onwelwil- lenden kant had kennis gemaakt; voor het eerst dat ik besefte, dat er menschen zijn, tegenover wie alle goede wil en alle ethiek te kort schiet; en een vaag vermoeden, dat de quaestie van een gelukkiger samenleving toch niet zóó gemakkelijk op te lossen zou zijn, als mijn overmoedige jeugd gehoopt had, deed me even in hulpelooze bezinning neerzitten, met mijn oogen in de ruimte.

Ik hèb liet geld, er ontbreken nog maar drie gulden, Het was een feest, zooals ik lang niet had gehad. Zoo bleef alles zonnig en heerlijk, tot den dag, vóór den afgesproken datum. Toen ik dien middag bij hem kwam, meende ik, dat hij onrustig en gejaagd was; die stemming deelde zich dadelijk aan mij mee; het was me onmogelijk voor te lezen.

Toevallig lagen er een paar handschoenen van hem in de vensterbank, die gescheurd waren. Ik begon ze te herstellen, met mijn vingers in de holle- tjes, waar zijn vingers in hadden gerust; — en we deden wanhopige pogingen om een gesprek gaande te houden.

Hij redeneerde over Hegel en von Hartmann, en de wenschelijkheid, dat eenige propaedeuse in de wijs- begeerte voor elke studie verplicht zou worden ge- steld, — ik spande me in, om van tijd tot tijd een vraag te doen, die niet al te zeer uit den toon zou vallen; maar ondertusschen verbeeldde ik me, dat er in zijn oogen maar één gedachte hunkerde: Ik wilde dade- lijk naar een vriendin toe, om haar het geld ter leen te 69 vragen.

In het donkere buiten, onderweg, leek het me alles volkomen vanzelfsprekend en eenvoudig; maar toen ik het statige patriciërshuis eenmaal binnen was, waar een geur van bouillon en lavendel in de gangen hing, — toen scheen het me zóó onmogelijk hier over zorg en honger en geldgebrek te gaan spreken, zelfs maar aan dood te denken, dat ik het maar met mij liet gebeuren, toen het zorgeloos mooie kind me blij en stoeierig binnenhaalde in haar eigen, klein weelde- hokje, mijn hoed en mantel afnam, en me met pralines en marrons overlaadde, in een gezellig hoekje bij de kleine, open haard, met een berg zachte kussens in mijn rug en den zachten kaarsschijn over onze ge- zichten.

En dan wist ik het weer, dat ik er met niemand over spreken kón; dat dit groote van geluk en strijd mij buiten de gemoede- lijke, menschelijke gemeenschap zette, en dat ik, als ik in hun midden was, niets anders wenschte, dan maar veilig te lachen, te praten, en oppervlakkig te doen, zooals zij. Ik deed de laatste thee, die ik bezat, in de trekpot, en bereidde een zeer slappen drank.

Voortdurend zon ik ondertusschen op een manier om geld van hen te krijgen. Toe, doé het, ik heb drie gulden noodig. Ik zat zwijgend in mijn stoel gedoken, keek naar mijn handen, die, ontdaan van alle sieraden, nog magerder en witter leken, en bedacht in bitterheid, hoe ver zelfs goede vrienden van elkaar -verwijderd blijven, omdat de een zich kan verteren van onrust en spanning, terwijl de anderen maar gevoelloos op de canapé zitten, en zeuren en boomen over dingen van alle dag.

Zoodra ze weg waren, ging ik naar bed in volkomen verslagenheid; het onbezorgde vertrouwen der laatste dagen werd door een gelaten wanhoop gewroken. Ik lag op mijn rug in het donker, rekende niet meer, zocht niet meer, gaf het leven en het geluk voor altijd verloren.

Ik dommelde in en werd weer wakker, zonder dat mijn toestand veranderde. Toen het buiten grijs begon te worden, en de eerste vogel even zacht zong, had ik plotseHng een aanval van felle snikken, die eigenlijk buiten mezelf om gingen.

Ik haalde mijn schouders op, en ging weer recht liggen. Elke beweging was toch zonder zin. Het was heerlijk weer, met iets van vroege lente in de lucht, met dat verleidelijk-lichte, onstuimig-opene, dat jonge menschen verlokt om ver, ver over de wereld te gaan loopen in den ruwen wind, over de modderige wegen, om thuis te komen met een onvol- daan, onrustig, wijd hart; — dat weer, waarvan ik nu, helaas, zooals van alle vooze vreugden, de verrader- lijke ontrouw en de onechte bekoring troosteloos ver- standig doorzie.

Ik dacht, in een droom, aan den geur van de her- levende weilanden en aan het jonge geritsel en ge- schuifel in alle struiken; ik hoorde de kippen op het plaatsje kokkelen en krielen van louter plezier; de gehaakte kanten van mijn gordijn trilden heen en weer van het koeltje; en met speelsche golfjes kwam de zonneschijn tot over mijn lakens gekropen.

Maar deze dag zou de wreedste en bitterste van mijn leven zijn, omdat ik voor het eerst zou moeten bekennen, dat mijn wil voor een sterkeren had moeten wijken.

Ik wou zoo maar stil blijven liggen, tot de tijd voor mijn bezoek aan hem voorbij was; — nu ik hem toch niet helpen kon, ging hij me niets meer aan; ik begreep eigenlijk heelemaal niet, waarom ik me ooit met zijn zaken had ingelaten; hij was een vreemde, jonge man, die geld noodig had; zoo zouden er wel meer zijn; mij raakte het niet. Ik had het gevoel, alsof ik volkomen verstijfde van binnen.

Het leven had zich tégen mij gesteld, als een oude, ongevoelige man, die het kind, dat vol ver- 72 trouwen het handje naar hem uitsteekt, wreed over de weeke palm stfiemt, — dan schreit het niet, maar blijft staan met groote starre oogen.

Ik liet de uren voorbij gaan, in droomlooze ledig- heid Om één uur kwam de juffrouw vragen, of ik ziek was. Ze droeg een kop dampende koffie voorzichtig voor zich uit, met bruine beschuitjes op het schoteltje. Het zijn de kleine dingen, die ons tot het leven terugroepen: Ik ging op mijn kussen zitten met mijn armen om mijn knieën, mijn haren vielen over mijn gezicht en langs mijn handen, zoodat ik heelemaal van de wereld afgesloten en met mijn gedachten alleen was; ik had nog twee uur, vóór de beslissing viel.

Die nieuwe uitweg gaf den dag ineens een andere kleur; ik wist honderd dingen, die zouden kunnen gebeuren; ik zag honderd dwaze en fantastische uit- wegen: Ik gleed in een peignoir en liep naar de voorkamer; er lag een smal couvert op de coupe: Ik ging naar de slaapkamer terug, en begon luste- loos en verstrooid me aan te kleeden.

Onderwijl be- dacht ik, hoeveel mogelijkheden er gisteren en eergis- teren nog geweest zouden zijn, om het geld bij elkaar te krijgen, als ik maar niet zoo onverantwoordelijk zorgeloos en lichtzinnig was geweest; ik had een advertentie in de courant kunnen zetten, dat een ontwikkeld, jong meisje zich aanbood om voor te lezen, te vertalen, gezelschap te houden, dictaten te copiëeren, op de kinderen te passen, de wasch te doen of wat ook, mits ze er dadelijk drie gulden mee ver- diende; ik had met mijn twee romans, mijn tooneel- stuk en mijn studies naar een uitgever kunnen reizen, en kunnen zeggen: Nu was het voor alles te laat.

Ik begreep eigenlijk niet, waarom ik doorging met me aan te kleeden; 74 waarom ik een dof groene das uitzocht bij mijn witte blouse, en mijn kleine hoedje afborstelde. Ik kon toch zóó niet naar hem toe gaan. Het was té ellendig hem minder te geven, dan hij gevraagd had, té armzalig te moeten stamelen: Maakte Balzac niet zijn prachtigste werk, als de misère hem bij de keel had, en hij geen uitweg meer zag?

En Shakes- peare, en Rembrandt, en Vondel, en Cervantes. Hadden alle koningen naar den geest niet den smaad van materiëele afhankelijkheid moeten lijden? Allons travailler," en minder ideëel gesproken: Ik ging in mijn zitkamer op den grond liggen, en zei tegen mezelf, dat ik imbécile, laf, verblind, maniak 75 was, om niet den eersten besten, dien ik voorbij mijn raam zag komen, om drie gulden te vragen; maar dat, als ik dit niet kon, het ook gedaan was met alle geluk Ik trok de perkamenten bandjes van Spi- noza onder mijn hoofd, en bleef roerloos liggen.

Dat was nu het eenige, dat ik nog van hem over hield; dat was het laatste. Ik zou hem nooit meer zien, en alleen de boeken zouden mij een tastbare herinnering zijn aan den tijd. Opeens zat ik rechtop, en sloeg tegelijk instinct- matig mijn armen om het stapeltje heen, als om het te beveiligen voor mijn eigen gedachten. Dat verkoopen aan dien leelijken kerel; dat wegdoen, als een ding, waaraan ik geen waarde hecht.

Dit is de uitweg. Dit zal de uitredding zijn. Ik hoorde mijn knieën klapperen, en hield me aan den schoorsteenmantel vast, om te blijven staan. Hij keek even naar het jaartal, bood toen dadelijk vier gulden. Ik haatte hem, ik had hem kunnen slaan, omdat hij mijn schat ging meenemen. Die oude boeken, m'n winkel staat er vol van;. En toen lagen de laatste ontbrekende guldens vóór me op tafel.

Ik stond even als bedwelmd, en bracht de hand aan mijn hoofd: Maar daar borrelde de oude, krachtige blijdschap weer in mij op. Met een golf sloeg het bloed naar mijn hoofd, en ik hief met een verdwaasd gebaar mijn armen in de hoogte: Nu kon ik naar hem toegaan, en hem lachend in de oogen zien, omdat hij niet vergeefs had vertrouwd.

Geen zorgen meer, geen sombere plannen meer; niets dan licht en hoop en sterkte. Ik zette mijn hoed op, schoof alle bijeengegaarde guldens en rijksdaalders en muntbiljetten in een couvert, gaf het jongetje van de juffrouw één kwartje om chocolaadjes te koopen en den drankzuchtigen baliekluiver, die altijd over de brugleuning dommelde, twee, om ,,er eentje te pakken op mijn gezondheid," — hoe goed is het voor het heil van onze medemenschen, dat we maar zelden zoo boven alle hemelen gelukkig zijn, want dan verliezen alle redelijke, en paedagogi- sche overwegingen hun macht over ons!

Het was onmogelijk mijn blijdschap te ver- bergen. Daarom deed ik maar, alsof het alleen over de rozen was. Ik liep druk heen en weer met 77 een glas en water en een mesje; het couvertje had ik achteloos op tafel gelegd. Toen ik met mijn rug naar hem toe stond, ging hij er heen; ik hoorde het geld even rinkelen; ik duwde met bevende vingers, nu de eene roos dan de andere een beetje meer naar beneden, en had maar liefst dadelijk weg willen gaan Hij kwam zwijgend naast me staan; er was niets in de kamer dan het geluid van onzen snellen adem.

Toen boog hij zich over de rozen, verborg er diep zijn gezicht in, en in dat gebaar was iets, dat me zóó ontroerde, dat ik de oogen sloot van geluk.

Heel voorzichtig trok hij toen een kleinen, donker- rooden knop uit de bouquet los, keerde zich met een glimlach naar me toe, en bevestigde hem langzaam tusschen mijn blouse. Ik liet hem doen, zonder te bewegen. Toen voelde ik ineens, dat we zóó geen oogenblik langer konden blijven, zonder pathetisch of bespotte- lijk of bedroefd te worden; ik klom op zijn schrijf- tafel, die in de felle zon stond, nam het boek, waar- mee we bezig waren, en begon buiten adem te lezen.

Eerst wist ik nauwelijks, waarover het ging, en ik geloof ook niet, dat hij luisterde. Maar 't gaf ons rust, dat er woorden in de kamer klonken, en lang- zamerhand ebde de beklemmende ontroering weg, en voelde ik mijn ziel vol vloeien van een zachten, zaligen vrede.

Ik zat daar, hoog in de lichte kamer, boven schreien en lachen gelukkig, met de zon op mijn hoofd en de zon in mijn hart. Het was het leven van Goethe, waaraan we bezig waren, en ik had dien middag de lieflijk weemoedige idylle met Frederika Brion voor te lezen. Mijn strak 78 gespannen phantasie doorvoelde elk woord met meer dan gewone intensiteit, en toen ik aan het afscheid toe was, en Goethe, wel geroerd maar toch zelfge- noegzaam zag wegrijden, terwijl hij een gebroken leven achter zich liet, barstte ik uit: Maar ik schudde mijn hoofd, en zei met een lage stem: Ik vind, dat ieder mensch maar ééns van iemand moet houden, ééns voor het heele leven, en dan heel, heel veel.

Dat duurde zoo drie volmaakte dagen. Toen, nadat ik een avond, terwijl ik iets in de la van mijn bureau zocht, opzij was gevallen en eenigen tijd in een verdooving was blijven liggen, begreep ik, dat ik wat te veel van mijn krachten had gevergd; en met de zakelijkheid, die toen al mijn besluiten kenmerkte, besloot ik dadelijk naar de tantes te gaan en mij een paar weken te laten verzorgen en bijwerken, vóór ik aan den slag ging om de nieuwe honderd vijf en twintig gulden bij elkaar te schrijven.

Ik zei het hem zorgeloos, lachend, alsof ik het niet belangrijk vond, maar ik voelde, dat het me bijna onmogelijk was hem alleen te laten. Waarom zou dit blijven, zooals het was? Het was ongelooflijk en overstelpend. Zijn onwil maakte mij de scheiding bijna een geluk. Toen ik dien laatsten middag binnenkwam, vond ik hem aan zijn schrijftafel, achter een stapel pas gescheurde snippers, en toen ik onwillekeurig er even naar keek, zei hij lachend: Ik heb zooeven mijn testament verscheurd.

En ik heb mezelf beloofd, dat ik nooit meer zal mee- werken, om er een einde aan te maken, vóór ik mij tenminste die nederigheid heb eigen gemaakt, dat ik wel uit de wereld wil weggaan, zonder de menschheid een laatste boodschap achter te laten. Want deze papieren bevatten niet een relaas over de verdeeling van mijn bezittingen, — ik hèb immers niets meer, dan dat Japansche trekpotje met een halve tuit en een inktkoker zonder voetstuk, — maar dit was mijn geestelijke nalatenschap; dit was mijn opperste wijs- heid, die ik niet mee in het graf wilde nemen, en die de menschheid nog gelukkig moest maken, als ze den schenker niet meer kon danken.

Ja, zoo'n ridicule, pathetische dwaas was ik dien ochtend, toen jij me in mijn volle armzaligheid ontmaskeren kwam. Maar ik hecht er aan; ik vond er iets plechtigs in, om met die oude gouden pen, waarmee mijn grootvader en mijn overgrootvader in hun bijbel hun groote levensontroeringen aanteekenden, — nu de woorden neer te schrijven, die ik voor de laatste hield, die ik ooit schrijven zou.

The neighbour was much richer. Were the eggs scarce? The dog was old. Was it in [the] summer? Was the cricket hungry hongerig? Een burgerman kreeg eens in den schouwburg twist met een Jong en zeer trotsch edelman.

Deze bedreigde hem dat hij zijnen bedienden gelasten zou hem een dracht stok- slagen toe te dienen. Het aanbod the oflfer trotsch haughty burgerman commoner de eerste the former first schouwburg m. Met wien kreeg de burgerman twist?

Waar kreeg hij twist? Waarmede tvith what bedreigde hem de edebnan? Wien zou hij gelasten de stokslagen toe te dienen? Wat antwoordde de burgerman? Welke eer wilde hij hebben? Remarks on the Dntcli constraction, § In sentences with compound tenses the Dutch Past Part, must always be placed at the end. Hij is koning geweest he has been king.

Zij hebben een steen gevonden they have found a stone. Zij waren gelukkig geweest they had been happy. Zij zijn hier geweest they have been here.

Adverbs of time often begin the sentence, the following verb then precedes the subject; if they do not begin the sentence they must precede the object. Gisteren hebben uoij eenen steen in den tuin gevonden yesterday we found a stone in the garden. Dezen morgen zijn wij hier geweest this morning we have been here.

Wij hebhen dessen morgen eenen steen gevonden we have found a stone this morning. Wij zijn dezen morgen hier geweest we have been here this morning. In dependent clauses the verb is placed at the end of the clause, the auxiliary verb of compound tenses coming last: The negation niet follows the direct object: Hij heeft den steen niet gevonden he has not found the stone.

Wij hebhen hem niet gezien we have not seen him. The woman was ninety years old. The dogs were awake. The king is in England. The eggs will be scai'ce. The king has been in Hanover. The inn-keeper would have been sly.

The cricket had been lazy lui. It is all right. The miser will be very unhappy. You are not poorer than before. He would have been furious. Do not be translate: We would have been richer. The king has been here. The treasure is still nog in the garden. You have been lazy. The commoner was not sly. He has been fiiendly. I believe, he is rich. Was the noble -man haughty? Would he have been happy? Een geleerde was in zi n studeervertrek bezig met een groot boek te schrijven.

Een knecht kwam verschrikt tdeloopen en riep hem toe: Waarmede was de geleerde bezig? Wat riep de verschrikte knecht hem toe? Wat antwoordde de geleerde koeltjes?

Waarmede bemoeide hij zich niet? Welke eigenschap quality had dus therefore de geleerde? Present Hebben to have Present Uebbende having Indicative Ik heb I have hij heeft wij hebben gij hebt zij hebben Ik had I had hij had wij hodden gij hadt zij hadden Ik heb hij heeft wij hebben gij hebt zij hebben Ik had hij had Wij hadden gij hadt z{j hadden I have had Infinitive Perfect Gehad hebben have had Participles Perfect Gehad had Subjunctive Present Ik hebbe I have hij hebbe wij hebben gij hebbet zij hebben Imperfect Ik hadde I had hij hadde tvij hadden gij haddet zij hadden Perfect Ik hebbe hij hebbe wij hebben gij hebbet zij hebben Pluperfect I have had I had had I.

The king had eggs for voor his breakfast. The inn-keeper had had a bill. The cricket will sing in [the] summer. We shall have a long winter. One has stolen the treasure, which was in the garden. You will not have the treasure. I shall have the honour. He has written a large book. I should have had patience.

They have had fine mooie dogs. We had had a large book. He has had courage. We should have had a treasure. The cricket would have sung in [the] winter.

Een bond, die een stuk vleesch in zijn bek hield, zwom over eene rivier. Toen hij zijne beeltenis in 't water bemerkte, meende hij een anderen bond te zien, die een ander stuk in Auxiliary Verbs. Vol begeerlijkheid, wilde hij bet hem afnemen en liet zijn stuk vleesch los. Wat hield de bond in zijn bek? Waarover Across what zwom hij? Waar bemerkte hij zijne beeltenis?

Wat meende hij daarin te zien? Waarmede meende hij dien anderen bond te zien? Wat wilde hij vol begeerlijkheid doen? Wat geschiedde happened met zijn stuk vleesch? Wanneer When was zijne verbazing groot? This auxiliary verb has five forms only: The intransitive verb worden to become to get, to grow, to turn , is conjugated in the same manner, cp.: In compound tenses the Participle or Adjective must be placed directly after the verb: The woman would have been forgotten.

The sleeping dogs have been awakened. The eggs wiU be laid. The cricket would have sung in [the] summer. The miser would have been robbed. A stone was laid in its zijne place. The book was written. Do not be become sad! The other dogs were seen in the river. I should have been seen in the garden. We should have been forgotten. The piece of meat would have been eaten gegeten , 1 am robbed. The palace paleis, n. The song lied, n, will be sung. We got rid of it. The eggs had been eaten.

The book will be written. Eens stortregende het te Londen. Een rijk koopman, die van de Beurs kwam, bemerkt eene vigilante, stapt er in, en laat zich naar eene zeer ver verwijderde wijk van de stad brengen. Wat nu te doen? Voor het huis aangekomen, waar hij wezen moest, stapte hij uit de vigilante en zeide tot den koetsier: Dadelijk legt de koetsier de zweep over 't paard en verdwijnt weldra om den hoek van de straat. Bedrieger deceiver hoek m. Exchange te Londen in London heurs f. Vanwaar Whence kwam de rijke koopman?

Waarom wilde hij eene vigilante hebben? Waarheen liet hij zich brengen? Wat bemerkte de koopman onderweg? Wanneer stapte hij uit de vigilante? Wat zeide hij tot den koetsier? Wat deed de koetsier? The Negative form of all Dutch verbs is like that of the EngUsh auxiliary verbs: Ik heh niet I have not, ik ben niet I am not, ik antwoord niet I do not answer, ik wenschte niet I did not wish, ik zing niet I do not sing, ik 0ong niet I did not sing.

The Interrogative form corresponds likewise to that of the English auxiliaries: Heh ik have I? Antwoord ik do I answer? Wenschte ik did I wish? Zing ik do I sing? Zong ik did I sing? Heh ik niet have I not? Ben ik niet am I not? Antwoord ik niet do I not answer? Wenschte ik niet did I not wish? Zing ik niet do I not sing? Zong ik' niet did I not sing? In een medieijnkist verdronken. De dokter van een Engelsch schip placht bij alle on- gesteldheden zout water aan zijn patienten voor te schrij- ven.

Zekeren avond, bij gelegenheid van een zeilpartij, viel hij over boord en verdronk. Den volgenden dag vraagde de kapitein, die niets van het ongeval wist, een van de matrozen: Dokter or gmmmkter physician zeilpartij f. Wanneer en bij welke gelegenheid viel hij over boord en verdronk hij? Waarvan wist de kapitein niets? Wat vraagde hij aan een van de matrozen? There are three genders in Dutch: The Masculine manncUjk , the Feminine vrouwelijlc and the Neuter onzijdig.

Inanimate objects are eitlier M. The follow- ing are the chief rules for determining gender; in many cases the dictionary will have to be resorted to. All appellations of men and male animals. The names of trees: The names of stones: The names of coins: The najnesof a months: The primary nouns corresponding with the root of a strong verb, having an abstract signification: If such nouns are preceded by an inseparable prefix they are neuter s. All words ending, in -dng, if they are not derived from verbs and -ling: Jcetting chain, penning I medal, farthing, hrdkding cracknel.

The words ending in -donn, expressing a state or condition: AU names of female persons and of female ani- mals. Such names of materials as are not neuter s. Most names of flowers, grains, fruits, vegetables and foreign products: The names, also proper names, of vessels: The names of the letters of the alphabet, the figures, the notes and the intervals in music: The foreign names of musical instruments: Of the neuter gender are: The names of animals that express a whole class and the names of the young of animals: I The names of materials: Some names of materials are also used to denote an object; in this case they are either masc.

The infinitive mood of verbs and all other parts of speech used as nouns: The names of continents, countries, provinces and towns: All words ending in -schap when they express a dignity, an occcupation or a territory: Verwant- schap relation or affinity is feminine.

Compound nouns have the gender of the principal word: Some words have two genders with a difference of meaning: Put the following words with the indefinite article into the Accusative Singular: Tantalus, de zoon van Jupiter, was bij de goden zoo bemind, dat Jupiter hem tot de maaltijden der goden toeliet en hem zijne plannen voor de toekomst toevertrouwde.

Maar Tantalus deelde, wat hij van zijn vader gehoord had, aan de stervelingen mede. Wegens deze misdaad werd hij in de onderwereld in het water gezet.

Hij moest echter altijd dorst lijden, want zoo dikwijls hij een dronk wilde nemen, ging het water weg. Er hingen appels boven zijn hoofd, maar telkens als hij die trachtte af te plukken, dreef de wind de takken weg.

Volgens anderen moet er een rots boven zijn hoofd hebben gehangen, en leefde hij in de eeuwigdurende vrees, dat deze zou instorten. Zoon son vader father God God sterveling mortal, PI. Hoezeer How much was hij bij de goden bemind? Wat vertrouwden de goden hem toe? Wat deelde Tantalus aan de stervelingen mede? Hoe werd hij gestraffc? Kon hij Could he zijnen dorst lesschen to quench?

Wat meet er volgens anderen boven zijn hoofd gehangen hebben? Wat vreesde to fear T. There are two declensions in Dutch: Almost aU nouns belong to the strong declension: The few words belonging to the weak declension end in the Gen.

Declension of nouns in the Singular Enhelvoud: All feminine substantives remain unchanged. The masculine and neater nouns take in the Genetive only a declension-ending: The Genetive is used very seldom in Dutch; especially in conversation and common style the preposition van is used as in English and French: The Genetive of the following words is always formed by van: The Accusative of all substantives has always, and the Dative has generally the same form as the Nominative.

Rules for the formation of the Plural Meervoud: All nouns have en or « in the four cases. A few neuter substantives have inserted er before the plural -ending. The following nouns take 8 in the plural: In words of foreign origin a is generally written in the plural instead of «. Some neuter nouns take er before the plural- ending en: Example of the strong declension.

Singular Plural Masculine N. Form the plural of: Twee kleine jongens hadden eene noot gevonden en raakten daarover hevig aan 't twisten. Wat de pit aangaat, die houd ik voor 't vellen van het vonnis. Zij be- grepen nu dat men niets wint met twisten. Wat deden de jongens nadat zij eene noot gevoaden hadden after having found a nut? Waarom wilde de eerste de noot voor zich honden? Wat meende de andere? Hoe eindigde de twist? Wat zeide de derde jongen, die getuige was van den twist? Waar plaatste deze zich?

Wat zeide hij, toen hij de noot kraakte? Wat hield hij voor het vellen van het vonnis? Had de rechter de noot spoedig soon opgegeten?

Wat begrepen zij nu? Additional Remarks on tlie PInral. Several nouns have a double form of the Plural, when their meaning is different; hroeders brothers broederen brethren dochters daughters dochteren f. The Diminutives ending in Je, pje or ije y take a in the Plural: Some nouns change their vowel in the PL: As inEnglish some words are used only in the PL: Also the geographical names: The following English plural-forms have a singular- form in Dutch: Cent is always used in the PL, if preceded by a numeral.

Some of these words denote by their plural-form the same difference as in English between pence and pennies, cp.: The names of sciences ending in ics have no plural- form in Dutch: Abstract nouns have no plural as a rule; however some of them take as their plurals, the plurals of words allied in meaning: Declension of Proper Nouns and foreign words. As regards the declension of Proper Nouns and foreign words the following should be noticed: Proper nouns preceding immediately the sub- stantive on which they depend, take s in the Gen.

Willems vader, Karolines boek, Nederlands didders poets , Bilderdijks werken works. If the pre- position van is used, they remain unchanged: Those ending m s ov x take an apostrophe only: Floris' zoon, Beatriaf moeder; or and this is more usual, also with words ending in st: Compound words with man take en, or if the first part is an adjective, the word man is dropped and en added to the adjective: In elevated style often en is used: Inanimate things in ier, eur, oor always take en: Maria's hoeh, Garibaldis heldendaden heroic actions, Cicero's werTcen, de collega's colleagues, de sofas, de canape's, de mottoes, de bureau's.

Except those in ie: Maries, bougies, tralies; also those with unaccented e: Adelines, Lines, hor- loges watches, diligences stage-coaches. Latin words ending in itt8 and ium generally, drop ti8 or um before the ending efi: Write down the simple tenses of: Write down the Plural of: Write down the S. Englishman, the English, expenses, embers, furniture. De liediende en zijn meestor. Een riik Engelschman zit aan tafel. Hi neemt het brood op, dat de knecht hem gebracht heeft en zegt toen op strengen toon: Hoe komt het dat ge mij nn weer ondbakken brengt?

Het oudbakken brood kan toeh niet weggeworpen worden, wel? Zijn meester hie master zeker certainly hrood bread toen then toon m. Wie zit aan tafel? Wat zegt de meester op strengen toon tot zijn knecht? Wat w3 hij weten? Hoe het komt, dat Hoe en wat antwoordt Thompson?

Wat kan niet weggeworpen worden? In Dutch an Adjective or Past Participle 3ed: Masculine Singular Plural N. Lastead of the Genetive Masc. Neuter van is always us van den bUnde, van de Uinde, van het goede. Use of these endings: Instead of the Gen. The Snp 64 Lesson Adjectives preceding masculine nouns drop the ending e in the N. The old genetive-ending s of the Neuter remains in the Partitive-Genetive, if indefinite pronouns or numerals precede: The following Adjectives are andeclined: Those ending in en: Those ending in er, derived from the name of a place: These words form a compound word witli the follow- ing substantive: Generally for euphonic reasons the dissyllabic or polysyllabic adjectives in en and the trisyllabic or polysyllabic comparatives: Decline a in the S.

The death of the old woman. The bill of the sly host. In a large village-inn. During Gedurende the whole day and the whole night. The treasure of the unhappy miser. You should not have your great treasure. The miser was poor.

The servants of a young and very proud nobleman. They spoke about over the Mendly offer. The study-room of a learned man. The learned man wrote large books.

The dog swam across the large river. How great was his astonishment! We go to naar a distant quarter. The physician of an English ship. He was drowned in his own medicine -chest. He communicated it to the man. He lived in everlasting fear. That boy was a witness. Those boys were witnesses of the quarrel. He placed himself between the quarrelling boys. The little boys saw the nut. In his great wisdom. At the right side. With the left hand and foot. He saw it with his right eye.

Dertiende Les, Lodewijk de Teertlende en Fnget. De beroemde beeldhouwer Puget beklaagde zich eens bij den markies de Louvois, dat hij niet tevreden was met den prijs, dien de koning hem voor zijne standbeelden betaald had. De minister sprak er met den koning over; Lodewijk de Veertiende antwoordde den minister: Louvois drong bij den beeldhouwer aan hem den juisten prijs op te geven.

Puget vroeg eene zeer aanzienlijke som. Lodevrijk de Veertiende Lewis prijs m. There are three degrees of comparison: The Comparatire is formed by adding ejr: If tlie Positive ends in r, the A is inserted: The SnperlatiTe is formed by adding « , i Positive: For euphonical reasons the Comp. Some Superlatives are formed from Adverbs ised as Adjectives: The JPositives goed, veelj weinig have adverbial forms in the Comp.

Jcleiner, Meinst Note 3. Tcwader, JcwaadsL § Some Adjectives with an absolute meaning are sometimes used in the Superl. The Participles admit degrees of comparison, if they have become real Adjectives they have the accent on the root of the verb: The Participles uitstekend, innemend, ingenomen do not admit of degrees of comparison. In English the Comparative is often used, where the Dutch language requires the Superlative: Sometimes the Comparative expresses a contrast only: The Superlative is often strengthened by aller: If the Positive is a compound word the endings are added to the last part: The degrees of goedkoop cheap are: Ik ben zoo groot cUs hij I am as ttdl as he, hij is even eoo vergenoegd eUs wij he is just as contented as we.

The Comparison of Inferiority is expressed by minder. Bij is meer handig dan geleerd he is more r adroit than learned, deze Uerling is eerder vlug dijtig this pupil is rather quick than industrious. The Superlative of Eminence is generally issed by an Adverb preceding the Positive: Sttiterir een or bii4tengev oon groot uncommonly or ex- dinarily large, uUernt Mein extremely small, Iwogst kig most happy, recht or seer blij very glad.

If die highest quality is predicated to an t under certain circumstances, the Superlative is ded by het: Tell was no bad man. The king is a good father. Do yon go the AmstOTdam boat? My most beloved friend goes The Verb. In the wood we enjoyed the greatest rest. The npper part of the house is decayed. The younger of these two boys is ill jnek. This fact feit is of the utmost importance. He goes with a Eotterdam boat to New-York. We have seen the House of Commons and the House of Peers. That village is most lovely.

Are you as tall as your brother? No I am much taller than he. That man is more clever than learned. Schoolbooks Schoolboeken are cheaper than novels romans. This room is extremely large. Where is the river Thames Theems broadest? The miser was less happy than rich.

Be contented and you will be happier than the richest man. De twaalf maanden ran het jaar. De maanden van het jaar zijn: April, Juni, September en November hebben dertig dagen. Februari heeft in een gewoon jaar acht en twintig, in een schrikkeljaar negen en twintig dagen. Hoe heeten de maanden van het jaar? Welke maanden hebben dertig en welke hebben een en dertig dagen? Hoeveel dagen heeft Februari? Welke zijn de lente- en zomermaanden? Welte de herfet- en wint«rmaanden?

Welke maanden worden door velen voor de sehoonste gehoaden? In weUte moand vieren Tooral de kindereu feest? Imperaoaal verbs are used in the Third I 8. AD verbs denoting the workings of nature: The periphrastical expressions, denoting weather, or simply an action without mentioning the doer: Some verbs which express a sentiment or an im- , smart, verdriet ntij I am sorry ierouwt mtj I repent it.

All sorts of presents are delivered in a mysterious by the good old Saint, who is said to have lived as a of Lydia in fJie third century. If het, being the subject of a not genuine impersonal verb, is used instead of a Plural- form, the verb stands in the PL: Er daar is, er daar zijn are translated by there is, there are: JEr zijn slechte menscheni There are bad men!

Wat voor nieuws is er? Er daar zijn er weinig, die dot weten! There are but few, who know that! Conjugation of an impersonal verb: Pluperfect Het had gesnemtod it had Hei hadde geammwd it had snowed snowed Fntare Indefinite.

Het edl sneeuwen it will snow Is wanting Future Perfect Het edl gesneeuwd hebben it jg wantins wiU have snowed ° PreBent Conditional e sneeuwen it wotdd Het zoude sneeuicen it wonld snow Past Conditional e gesneeuwd hebben Set eoude gesneewcd hebben A have snowed it woiild have snowed. Most verbs used impersonally, denoting a it or an espression, govern the Accusative, a Dative: In January and in December it is cold.

In it often snowB. In March it is often stormy. In s not yet warm. In the Summer it is generally 1. It thundered and lightened yesterday. It was ;y this morning. It is warm enotigh now.

I am b it has not rained. It is natural, that it freezes in '. In which month does it freeze most tr. There are many men, who do not know this. In which month are the apples ripe? Are there many apples and pears this year? Were there many bad men in his com- pany gezdschap? Does it thaw now? No, it freezes again. I am very sony that he leaves verlaat us. I am very glad that it freezes again toeer. It is very late already.

There was much singing and dancing in the village. It seems that it freezes with a hoar-frost. What o'clock is it? It is half past five. Van alle boomen van ons vaderland onderscheidt zich de eik door zijn stevig, hard hout, zijn breede kruin en zijn knoe- stigen stam. Sedert overouden tijd is hij het zinnebeeld van mannelijke kracht, verheven rust en koninklijke waardigheid. Nog thans schenkt men eenen krans van fiisch eikenloof aan den man, die door burgerdeugd uitblinkt.

Van zijn hout maakt men nuttige gereedschappen en ge- bruikt het tot den bouw van schepen en huizen. Na honderd en meer jaren is het vaak nog zoo vast en sterk als of het nieuw ware. De meubelmaker verwerkt het daarom tot schoone stoelen, tafels, kasten en schrijftafels.

Behalve de vruchtboomen is er geen boom zoo nuttig als de eik. De den, de linde, be- nevens den beuk en den olm, hebben geringere waarde dan hij. De eik evenwel groeit slechts langzaam. Terwijl de po- pulier binnen weinige jaren zeer hoog wordt, heeft hij eerst na zeer langen tijd zijn vollen wasdom bereikt. Kruin f top overoud very ancient stam m. In Dut«h w is often used as an expletive: Behalve de vrvchtboomen is er geen boom zoo mtitip als de eik.

Er xijn er vden, die dat gelooven there are many who believe that, Conrersatioii. Waardoor onderscheidt zich de eik van andere boomen? Wat schenkt men nog tbans aan den man, die door barger- dengd uitblinkt? Wat maakt men van zijn tout? Blijft het eikenhoot lang vast en stert? Waartoe verwerkt de meubelmaker dit hout? Welke boomen zijn even nattig als de eit? Welke boomen hebben geringere waarde? Hoe groeit de eik? Wanneer heeft hy zijn vollen wasdom bereikt?

Groeit de popolier ook langzaam? I bad been Future Indefinite. Ik eal bemind warden I shall. Imperattve ig u rejoice I PI. Terheugt w rejoice I Interrogative form Present Imperfect ti»0? Hegative-Interrogative form k my niet? Hier oefende The Verb. Bijna geen straat die niet een huis bevat, welks bewoner naam in de wereld gemaakt heeft.

Nog tegenwoordig is de stad op het gebied der fijne indnstrie yermaard en houdt daarin meer dan vier dnizend personen bezig.

Jaarlijks worden er minstens hon- derd dnizend nnrwerken gemaakt en naar het boitenland ver- zonden. Een der fraaiste plekjes te Geneve is het eiland van Bonsseau, dat met zijn bronzen standbeeld prijkt. L er zoo al gewoond en gewerkt? The Cardinal numbers are: Beide both is declined like the De- finite Article: If preceded by a defining word it is declined like an Adjective: If used substantively for persons: Honderd and duizend when not preceded or followed by a numeral are also Substantives, PL: The genuine Cardinal Numbers are inde- clinable.

In expressions of time, if the word uren is omitted: Hoe laat is het? The number may be read and written: J- 80 Lesson If preceded by aziotber muneral honderd is written with the preceding nninber in one word, bat not duiisetMf. These are formed from the cardinals hy -de from 2 to 19, and -ate from 20 upwards: The former and the latter, when refering persons or objects are translated into Dutch by!

The date is expressed as follows; oeveelste is het vandiwg 1 Wbat is the day of the ioeveelste hebben vij vcmdaag f month? Distinctives are formed from the ordinals word ten: Tbe multiplicatives are formed by adding lable -votid to the Cardinal numbers: Of these words Adj. With all the othfer der is used: Words compounded with lei have also the same mean- ing: Except half they have the same form as the Ordinal Numbers: If Juxlf is used as an Adj.

Onbejpaalde telwoorden, § JSenig is also used as an Adj. SonvnUge, verscheidenef aUe must be used without the Article ; vele, weinige, enkelef eentgCj beide may be used without the Article; they have the same declension as the Adjectives: The Indefinite Numbers which are used in the Plural may be used sBbstantlTely, but for persons only, they are inflected like the Substantives ending in e; in the Gen.

What day of the month is it? It is the first, tbe third, the eighth. Een hoveling, die Beaumarchais, den schrijver van Figaro's Huwelijk, met een zeer mooien rok aan, in de galerij van Ver- sailles zag wandelen, meende den geestigen tooneeldichter, die de zoon van een horlogemaker was, eene gevoelige les te kunnen geven.

Hij ging naar hem toe en zeide: Ik had u immers gewaarschuwd, gij wildet echter niet anders. Onbesehaamdheid Impudence hoveling courtier schrijver author, writer, clerk het huwelijk marriage rok m. K the Infinitive of a verb is used with the auxiliaries: Een hoveling, die B. I hem daar vaadelen? Gv' ge , jij 0e thou — you G. The PronouQ of the second P. In polite conversation JJ is 3r the S. U heU or U heeft. In all other cases the Gen. Pronouns are used as Reflexive Prononns.

The Reciprocal Prononns are: To strengthen the signification of the Pers. In Dutch the Pers. Pronouns are sometimes used instead of the Demonstrative s.

They are declined as follows: Sing, of the masculine gender: If preceded by the definite article, they are used adjectively and inflected like an Adjective: Het huis mijns vaders of dot des uwen the house of my father or of yours D. Ik gehoorzaam mijnen vader en gij den uwen I obey my father and you obey yours A.

If they do not refer to a preceding substantive, they are used substantively and are inflected Hke masculine names of persons ending in e: Hoogachtendj blijf ik geheel de Uwe I remain, yours respectfully A. Hoogachtend noem ik mij den Uwe. Geene menschen zijn hem dierbaarder dan de zfjnen nobody is dearer to him than his family G.

Hij verwerft zich de liefde der zljnen he obtains the love of his family D. Hij geeft den zljnen een goed voorbeeld he gives his family a good example A. Hij zorgt goed voordez4jnenh. Vragende voomaamwoorden, § Declension of the interrogative pronouns: Wdk is also used as an adjective, the N. Wdke moeder zal dat doen what mother will do this? Van welk soldaat spreekt gij of which soldier do you speak? Instead of this adjective welk we may also use wat voor een or simply wat: Wat voor een soldaat is Mj?

Wait voor een vrouw is dat? In the Plural wat voor: Wat voor soldaten vrouwen djn dat? Which man is his brother? What mother would do this? Whom do you see? Whose house is this?

geile madam geile pjes gratis